“ปู่ทวดเหนื่อยแล้วนะครับ”
ซูหยวนเหอพยักหน้า “คุณปู่โจวอนุมัติที่ดินให้แล้วค่ะ เป็นที่ดิน 100 หมู่ตรงคอกวัวหลังเขา เราจะสร้างคอกหมูต่อกันเป็นแถวก่อน ส่วนพื้นที่ว่างก็เอาไว้ปลูกหัวบีต ผักขี้เถ้า แล้วก็มันฝรั่งตอนต้นฤดูใบไม้ผลิ พอดีใช้เป็นอาหารหมูได้ค่ะ”
“ได้ ทำตามที่เธอว่าเลย พอถึงต้นฤดูใบไม้ผลิ น้ำแข็งละลายก็เริ่มลงมือ ตัดไม้เตรียมวัสดุกันก่อน”
“ปู่ทวด รอก่อนค่ะ”
ซูหยวนเหอหันหลังวิ่งกลับเข้าไปในห้องด้านใน แล้วนับเงิน 800 หยวนออกมาจากหีบไม้ตรงปลายเตียงเตา ทั้งหมดเป็นธนบัตรใบละสิบกับห้าหยวน หนาเป็นปึกใหญ่
เธอยื่นเงินให้ซูโส่วฟู่ “นี่เป็นเงินทุนเริ่มต้นสำหรับสร้างคอกหมูค่ะ เอาไปซื้ออิฐ กระเบื้อง ซีเมนต์ แล้วก็ทรายก่อน ส่วนไม้เราขึ้นเขาไปตัดกันเอง แรงงานก็เป็นผู้ชายในตระกูล ไม่ต้องเสียเงิน ถ้าไม่พอค่อยมาบอกหนูนะคะ”
“พอแล้ว ๆ” ซูโส่วฟู่ชั่งน้ำหนักเงินในมืออย่างรู้ราคา “หลัก ๆ ก็เสียเงินซื้ออิฐ กระเบื้องกับซีเมนต์ ไม่ได้ใช้มากหรอก”
ซูโส่วฟู่เก็บเงินใส่กระเป๋า แล้วเดินฉับ ๆ จากไป
พอลานบ้านว่างลง ซูหยวนเหอมองกล่องไม้ใบเล็กที่เหลือเงินอยู่ไม่ถึงครึ่ง ปลายนิ้วลูบก้นกล่อง ปากคว่ำลงเล็กน้อย ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที สุดท้ายก็กลั้นไม่ไหว ร้องไห้โฮออกมา
หลินหว่านจือเพิ่งยกน้ำร้อนจากห้องครัวเข้ามา พอเห็นท่าทางของลูกสาว ก็ทั้งขำทั้งจนใจ วางกะละมังลงบนเตียงเตาแล้วถาม “เป็นอะไรไป อยู่ดี ๆ ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ ใครแกล้งหนูเหรอ”
“แม่…” ซูหยวนเหอโผเข้ากอด น้ำเสียงอู้อี้ “เงินของหนูหมดแล้ว… หายไปทีเดียวเลย… เก็บมาตั้งนาน…”
หลินหว่านจือหลุดหัวเราะ ก่อนจิ้มหน้าผากลูกสาว “ยัยงกเอ๊ย! เงินเอาออกไปใช้ก็หาเพิ่มกลับมาได้ ไม่ได้โยนทิ้งสักหน่อย ไม่ต้องกังวลหรอก พ่อกับแม่ยังมีเงินเก็บอยู่ ไม่ปล่อยให้หนูลำบากหรอก