เขากลั้นหายใจ ค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ แล้วคลำไปหยิบกระเป๋าหนังเทียมตรงหัวเตียงเตา
ข้างในอัดแน่นไปด้วยเงินทุนทั้งหมดที่ชาวบ้านหลายสิบครัวเรือนในกองผลิตริมแม่น้ำรวบรวมกันมา แม้แต่เงินเก็บก้นหีบของพี่น้องซูเจี้ยนกั๋วกับซูเจี้ยนหมิน เขาก็หลอกเอามาจนหมด ไม่เหลือแม้แต่สตางค์เดียว
เขาสวมเสื้อคลุมให้เรียบร้อย หิ้วกระเป๋าแล้วเขย่งเท้าเดินออกไป บานพับประตูไม้ที่ไม่ได้ซ่อมมานานส่งเสียงเอี๊ยดเบา ๆ ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงัด เสียงนั้นกลับบาดหูเป็นพิเศษ
เขาตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ แนบตัวกับกำแพงแล้วเงี่ยหูฟังอยู่นาน เมื่อได้ยินเสียงกรนจากห้องด้านในยังดังเช่นเดิม จึงรีบย่องออกไป
ลมหนาวยามค่ำคืนพัดปะทะใบหน้าราวกับคมมีด เขาหดคอพลางคลำทางไปจนถึงหัวหมู่บ้าน ก่อนจะมุดเข้าไปในรถเก๋งเก่าคร่ำคันหนึ่ง
ทันทีที่ปิดประตูรถ เขาก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก แล้วรีบรูดซิปกระเป๋าหนัง
ใต้แสงจันทร์ ธนบัตรที่ห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาลเป็นตั้ง ๆ สะท้อนแสงจนแสบตา
มีทั้งใบละ 10 หยวน 5 หยวน และ 1 หยวน เรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ ล้วนเป็นเงินหยาดเหงื่อที่ชาวบ้านเก็บหอมรอมริบทีละนิด
หวงหงเว่ยอดหัวเราะเยาะออกมาเบา ๆ ไม่ได้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความลำพองใจ “พวกบ้านนอกไม่เคยเห็นโลก ถ้ามีทางรวยจริง ๆ จะเหลือโอกาสให้พวกแกหรือไง?”
เขายัดกระเป๋าไว้ใต้เบาะ แล้วถูมือที่แข็งชาเพราะความหนาว “ได้เงินก้อนนี้มาก็พอดีเลย จะได้ย้ายไปใช้ชีวิตสำราญในอีกมณฑล ตำรวจแถวนี้จับตาฉันมานานแล้ว ถ้ายังไม่ไป คงได้ติดแหง็กอยู่ในที่ซอมซ่อนี่จริง ๆ”
เขาเสียบกุญแจลงในรูกุญแจ เครื่องยนต์เพิ่งส่งเสียงครางทุ้ม ๆ ไฟหน้าสว่างจ้าสองดวงจากด้านหน้าก็สาดตรงเข้ามา จนเขาลืมตาไม่ขึ้น