ซูเจี้ยนเย่ยิ้มพลางยื่นมือไปประคองเขาไว้หลวม ๆ รอยย่นตรงหางตาคลายออก “รีบลุกขึ้นเถอะ ตอนนั้นที่รับเธอเป็นลูกศิษย์ ฉันก็ไม่เคยมองเธอเป็นคนนอก เหมือนลูกชายตัวเองทุกอย่าง
ที่เธอมีวันนี้ได้ เพราะตัวเธอเองอดทนและขยันทำงาน ฉันดีใจยิ่งกว่าใคร ต่อไปก็ใช้ชีวิตกับจิ้งเสียนให้ดี ถ้ากล้ารังแกเธอ ฉันจะไม่ยกโทษให้เป็นคนแรก”
“อาจารย์วางใจได้ครับ” หลี่โม่เงยหน้า ดวงตาเป็นประกาย “ชาตินี้ผมจะดีกับอาเสียนตลอดไป ไม่มีทางปล่อยให้เธอต้องเจ็บช้ำน้ำใจแม้แต่นิดเดียว”
“ดี จำคำที่พูดวันนี้ไว้ให้ดี”
ซูเจี้ยนเย่ตบไหล่เขาแรง ๆ ฝ่ามือหนักแน่นลงบนบ่า ก่อนจะหันไปทักทุกคน “พิธีการเท่านี้พอแล้ว ทุกคนไปนั่งโต๊ะกันเถอะ เริ่มงานเลี้ยงได้!”
ในบ้านและนอกบ้านพลันคึกคักขึ้น เสียงชามตะเกียบกระทบกัน เสียงหัวเราะพูดคุยคลอไปกับกลิ่นเนื้อหอมกรุ่นที่ลอยอบอวลทั่วลานบ้าน
ซูหยวนเหอนั่งอยู่ข้างโต๊ะ แก้มตุ่ยเพราะยัดอาหารไว้เต็มปาก กำลังแทะขาหมูพะโล้จนปากมันเยิ้ม ดูเหมือนหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อยที่แอบวิ่งออกมาไม่มีผิด
หลินหว่านจือมองเธออย่างขบขัน ก่อนใช้ผ้าเช็ดหน้าซับปากให้ แล้วกระซิบดุว่าไม่สมกับเป็นเด็กผู้หญิงเอาเสียเลย แต่ซูหยวนเหอก็ไม่ใส่ใจ กลับเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยกว่าเดิม
งานแต่งที่ครึกครื้นผ่านพ้นไป ชีวิตก็กลับคืนสู่ความเป็นจริงในไม่ช้า
หลินหว่านจือพาซูหยวนเหอนั่งรถยนต์ที่ยืมมา กลับไปยังกองผลิตริมแม่น้ำ ขากลับรถบรรทุกของจนเต็มคัน ทั้งน้ำตาลทรายแดง ขนม และผ้าป๊อปลินผืนใหม่ที่เพิ่งซื้อมาไม่กี่หลา
เธอแวะนำของไปมอบให้บ้านที่เคยช่วยเหลือหลี่โม่ทีละหลัง ของเหล่านั้นอาจไม่ใช่ของมีค่า แต่เปี่ยมด้วยน้ำใจขอบคุณอย่างจริงใจ