“ซูหยวนเหอ!” เสียงของหลี่เสี่ยวหลานดังสูงขึ้น “เธอทำแบบนี้ไม่สามัคคีกับเพื่อนนะ! ทุกคนต้องอยู่เวร แล้วทำไมเธอถึงได้สิทธิพิเศษอยู่คนเดียว?”
ซูหยวนเหอไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ก็เพราะฉันได้ที่หนึ่งของชั้นปีไง ถ้าเธอสอบได้ที่หนึ่งเหมือนกัน ฉันจะอยู่เวรแทนเธอทุกวันเลย”
“เธอ... เธอก็แค่เรียนเก่งไม่ใช่เหรอ มีอะไรน่าภูมิใจนักหนา!” หลี่เสี่ยวหลานโกรธจนหน้าแดง น้ำตาเอ่อคลออยู่ในดวงตา
“เรียนเก่งก็น่าภูมิใจแล้ว” ซูหยวนเหอพูดเสียงเรียบ “รีบไปเถอะ อย่ามาบังแสง”
หลี่เสี่ยวหลานยืนอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นว่าซูหยวนเหอไม่สนใจเธอจริง ๆ ก็หันหลังกลับอย่างน้อยใจ วิ่งกลับไปนั่งฟุบร้องไห้ที่โต๊ะ
เพื่อนร่วมชั้นรีบพากันเข้าไปล้อม ปลอบโยนเธอเสียงเซ็งแซ่
อู๋เจียง เด็กอ้วนที่นั่งแถวหน้า ตื่นเต้นที่สุด เขาชอบหลี่เสี่ยวหลานมานานแล้ว พอเห็นคนในดวงใจร้องไห้ ก็รีบถกแขนเสื้อแล้วพุ่งไปหาซูหยวนเหออย่างเกรี้ยวกราด
“ซูหยวนเหอ! เธอมีสิทธิ์อะไรมารังแกหัวหน้าห้อง!”
ซูหยวนเหอเงยหน้าขึ้น สีหน้าซื่อ ๆ “ฉันไปรังแกเธอตรงไหน?”
“แล้วทำไมเธอถึงร้องไห้ล่ะ?” อู๋เจียงเชิดคอถาม
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง” ซูหยวนเหอยักไหล่ “นายก็ถามเธอสิ”
พอได้ยินอย่างนั้น หลี่เสี่ยวหลานก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม อู๋เจียงสงสารจนแทบขาดใจ ชี้หน้าซูหยวนเหอแล้วพูดว่า “เธอเกินไปแล้ว! ฉันจะต่อยเธอ!”
สิ้นเสียง เด็กหนุ่มวัยกำลังโตสองคนก็พรวดออกมาจากด้านข้าง ยืนขวางหน้าซูหยวนเหอไว้
ทั้งคู่คือโจวเซิงกับซูโจว ปกติก็คอยติดตามซูหยวนเหอและยกให้เธอเป็นหัวหน้า
“อู๋อ้วน ลองแตะเธอดูสิ” โจวเซิงกอดอก มองเขาด้วยหางตา “คิดว่าหัวหน้าพวกเราไม่มีใครหนุนหลังหรือไง?”
“หัวหน้า ไม่ต้องลงมือเองหรอก” ซูโจวถกแขนเสื้อ “ถ้ามันกล้าแตะเธอแม้แต่ปลายนิ้ว พวกเราสองคนจะจับมันกดลงกับพื้นให้กินดินเลย”