หัวใจของซูหยวนเหอกระตุกวูบ
เธอเคยอ่านเจอในหนังสือว่า หญ้าชนิดนี้เรียกอีกอย่างว่าหญ้าตามหาทอง รากของมันหยั่งลึกลงไปใต้ดินได้หลายเมตร และดูดซึมไอออนทองคำในดิน
บริเวณใดมีหญ้าหางม้าขึ้นหนาทึบเป็นผืนกว้าง ใต้ดินบริเวณนั้นก็มักจะมีทองคำ
เธอลุกขึ้นทันที เดินเร็ว ๆ เข้าไปใกล้ ก่อนจะย่อตัวลงข้างกอหญ้าแล้วใช้มือแหวกดินทรายชั้นบนออก
ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงเม็ดแข็ง ๆ
ซูหยวนเหอกลั้นหายใจ ขุดดินทรายกำหนึ่งขึ้นมา แล้ววางไว้บนฝ่ามือ ก่อนจะเป่าเศษดินที่เกาะอยู่ออกเบา ๆ
ใต้แสงแดด เม็ดกลมเล็ก ๆ สีทองอร่ามหลายเม็ดนอนอยู่บนฝ่ามือของเธอ คล้ายหมู่ดาวดวงเล็กระยิบระยับจนตาพร่า
“เป็นทองคำจริง ๆ ด้วย...” ซูหยวนเหอพึมพำกับตัวเอง หัวใจเต้นรัวไม่หยุด
เธอขุดดินทรายรอบ ๆ ขึ้นมาอีกหลายกำ แล้วก็เป็นอย่างที่คิด ทุกกำมีเม็ดเล็ก ๆ สีทองอยู่ไม่น้อย บ้างมีขนาดเท่าเมล็ดงา บ้างเท่าเมล็ดผัก แม้แต่ตามซอกหิน เธอยังแคะเกล็ดทองคำขนาดเท่าเล็บมือออกมาได้ถึงสองชิ้น
ทองเหล่านี้คงถูกฝนชะล้างลงมาจากเหมืองต้นน้ำ ไหลมาตามลำธารก่อนจะตกตะกอนอยู่ที่นี่
ซูหยวนเหอตื่นเต้นจนเกือบกระโดดโลดเต้น เธอห่อทองที่เก็บได้ด้วยผ้าเช็ดหน้าอย่างระมัดระวัง แล้วเก็บใส่กระเป๋าเสื้อด้านในที่แนบลำตัว เสียดายที่วันนี้ไม่ได้เอาอุปกรณ์มาด้วย ไม่อย่างนั้นคงร่อนทองได้มากกว่านี้
เมื่อมองดูดวงอาทิตย์ ก็เห็นว่าใกล้เที่ยงแล้ว ซูหยวนเหอมองกอหญ้าหางม้าผืนนั้นอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนสะพายตะกร้าไม้ไผ่เดินกลับบ้าน