“ไม่ได้ทำผิดกฎหมายงั้นเหรอ?” เจ้าหน้าที่ตำรวจหยิบสมุดบันทึกคำให้การขึ้นมาแกว่ง “ซุนเสี่ยวหลานสารภาพหมดแล้ว นายมั่วสุมชายหญิงจนเสื่อมเสียศีลธรรม แถมยังวางยาคนอื่น หลักฐานอยู่ตรงนี้หมดแล้ว ยังจะปฏิเสธได้อีกหรือ?”
ใบหน้าของจวงเหยียนซีดเผือดลงทันตา เขาไม่สนใจความเจ็บปวดอีกต่อไป ดิ้นรนจะลุกขึ้นนั่ง พลางตะโกนอย่างลนลานว่า
“ไม่ใช่ผม! ไม่ใช่ผมจริง ๆ! ซุนเสี่ยวหลานเป็นคนทำทั้งนั้น ไม่เกี่ยวกับผมเลยสักนิด! พวกคุณไปจับเธอสิ! อย่าจับผม!”
เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองไม่ฟังเขาพูดจาเหลวไหล คนหนึ่งจับแขนเขาไว้ข้างละข้าง แล้วลากลงจากเตียงเตา
จวงเหยียนเจ็บจนร้องโอดโอย ดิ้นขัดขืนไปตลอดทาง ก่อนถูกลากขึ้นรถสามล้อเครื่อง
เสียงเครื่องยนต์ดังตึ้กตั้กห่างออกไป พวกคนว่างงานในกองผลิตต่างพากันมามุงดู ชี้ไม้ชี้มือไปทางบ้านของเขาและพูดคุยกันเซ็งแซ่
ข่าวที่จวงเหยียนถูกพาตัวไปยังไม่ทันแพร่กลับมาถึงกองผลิตริมแม่น้ำ ทางด้านหลิวกุ้ยหลานกับซูชุนหงก็มาขวางอยู่หน้าที่ทำการกองผลิตแล้ว
หลิวกุ้ยหลานทิ้งตัวนั่งลงบนธรณีประตู ตบต้นขาพลางร้องโวยวาย เสียงแหลมจนแทบแทงแก้วหู
“หัวหน้ากองโจว ช่วยตัดสินความเป็นธรรมให้พวกเราด้วย! ชุนหงบ้านฉันชะตาอาภัพเหลือเกิน! แค่กินถังหูลู่ไปไม้เดียวก็เกือบเอาชีวิตไม่รอดแล้ว! หมอบอกว่าต่อไปทำงานหนักไม่ได้อีก นี่ไม่เท่ากับทำลายชีวิตทั้งชีวิตของเธอหรือ!”
โจวเหล่าเกินนั่งสูบกล้องยาสูบอยู่ในห้อง คิ้วขมวดเป็นปม เรื่องนี้เขารู้รายละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบ ตามเหตุผลแล้ว ซูชุนหงกินถังหูลู่ของบ้านโจวจนถูกวางยา บ้านโจวก็สมควรชดใช้เงินให้บ้าง