“ไม่มีงั้นเหรอ?”
โจวต้าจ้วงหัวเราะเย็นชา “คนทั้งหมู่บ้านรู้กันหมดแล้ว! หยาหยา ลูกสาวบ้านซูเจี้ยนเย่เห็นกับตาว่าเธอไปมั่วสุมกับผู้ชายชู้ใต้ต้นอวี๋ใหญ่!
ยังกล้าปฏิเสธอีก! บอกมา! ผู้ชายชู้คนนั้นเป็นใคร? พวกเธอคบกันมานานแค่ไหนแล้ว?”
ขาซุนเสี่ยวหลานอ่อนยวบ เธอทรุดฮวบลงกับพื้น ใบหน้าซีดเผือดราวกระดาษ ริมฝีปากสั่นระริก พูดอะไรไม่ออกสักคำ
หลินหว่านจือเดินเข้ามาในเวลานั้น เธอมองซุนเสี่ยวหลานแล้วถามเสียงเย็น “ซุนเสี่ยวหลาน ถังหูลู่พวงนั้นที่เธอให้หยาหยา เป็นฝีมือเธอใช่ไหม?”
ซุนเสี่ยวหลานเงยหน้าขึ้น หลบสายตาวูบ “ใช่... ฉันเห็นว่าหยาหยาน่ารัก ก็เลยให้เธอ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเรื่องอื่น พวกคุณจะใส่ร้ายฉันไม่ได้นะ...”
“ใส่ร้ายเธอเหรอ?”
หลินหว่านจือขัดขึ้น น้ำเสียงเย็นเยียบกว่าเดิม “แล้วเธอรู้ไหมว่าถังหูลู่พวงนั้นมีพิษ? เธอคิดจะวางยาหยาหยาบ้านฉันให้ตาย จะได้เก็บความลับของเธอไว้ตลอดไป ใช่ไหม?”
ซุนเสี่ยวหลานสะดุ้งไปทั้งตัว เธอเงยหน้ามองหลินหว่านจือทันที แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากเชื่อ “ไม่... เป็นไปไม่ได้... เขาไม่ทำหรอก... เขาไม่ฆ่าคนหรอก...”
“เขาไม่ทำงั้นเหรอ?” หลิวกุ้ยหลานเบียดเข้ามา ตะโกนเสียงแหลม
“แล้วชุนหงบ้านฉันจะโดนวางยาได้ยังไง? เกือบเอาชีวิตไม่รอดอยู่แล้ว! ซุนเสี่ยวหลาน ฉันบอกเธอไว้เลย เรื่องนี้ตระกูลโจวของพวกเธอต้องชดใช้!
ค่ารักษาพยาบาล ค่าบำรุงร่างกาย แล้วยังค่าเสียหายทางจิตใจ ขาดไปสักเฟินก็ไม่ได้! ไม่อย่างนั้นฉันจะไปแจ้งกองสังคมว่าพวกเธอวางยาฆ่าคน!”