ภายในคอกวัวเก่าซอมซ่อ ควันบุหรี่คลุ้งปนกลิ่นหญ้าแห้งจาง ๆ อบอวลไม่จางหาย
กู้ซงเหนียน ลู่จื้อหย่วน และเสิ่นเยี่ยนเฉิน ชายชราทั้งสามนั่งล้อมวงสนทนากันเบา ๆ ถึงเรื่องราวในอดีต แววตาและสีหน้าของพวกเขาสงบนิ่ง ราวกับคุ้นชินกับชีวิตอันยากลำบากมานาน
บนลานว่างนอกเรือน กู้เฟิงในวัยหนุ่มอาศัยเวลาว่างฝึกฝนร่างกาย ท่วงท่าหมัดและเท้าคล่องแคล่ว รูปร่างสูงสง่า
จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าพลันดังมาจากปากหมู่บ้าน
โจวเหล่าเกิน เลขาธิการกองผลิต พาคนกลุ่มหนึ่งเดินเร็วเข้ามา พอเห็นกู้เฟิงกำลังฝึกหมัดอยู่แต่ไกล ใบหน้าก็พลันเปื้อนยิ้ม ก่อนจะส่งเสียงถามว่า “กู้เฟิง ปู่ของเธออยู่ข้างในหรือเปล่า?”
กู้เฟิงหยุดท่าฝึกทันที ยกมือเช็ดเหงื่อบาง ๆ บนใบหน้าแล้วตอบ “อยู่ในบ้านครับ กำลังคุยกันอยู่ เลขาธิการโจวมีธุระอะไรกับปู่ผมหรือครับ?”
สิ้นเสียง ประตูไม้เก่าคร่ำคร่าของคอกวัวก็ถูกผลักเปิด
กู้ซงเหนียนพาลู่และเสิ่นชายชราทั้งสองก้าวออกมาช้า ๆ เมื่อเห็นคนแปลกหน้าหลายคนตรงหน้า แววตาก็เผยความสงสัยอยู่บ้าง ก่อนเอ่ยถามขึ้นก่อนว่า “เลขาธิการโจว วันนี้มาที่นี่ได้ยังไงครับ แล้วสหายเหล่านี้คือใคร?”
หลี่หวยก้าวออกมาแนะนำตัว “คุณปู่กู้ คุณปู่เสิ่น คุณปู่ลู่ สวัสดีครับ ผมหลี่หวยจากสถานีตำรวจของกองสังคม วันนี้ตั้งใจมาบอกข่าวดีครั้งใหญ่กับพวกคุณครับ”
บรรยากาศเงียบงันพลันมีชีวิตชีวาขึ้นมา
แววตาของลู่จื้อหย่วนไหววูบ น้ำเสียงแฝงความร้อนใจที่ยากจะสังเกต “ข่าวดีอะไรเหรอ?”
หลี่หวยตอบอย่างหนักแน่น ชัดถ้อยชัดคำ “คดีเก่าของพวกคุณได้รับการล้างมลทินอย่างสมบูรณ์แล้วครับ ที่ผมมาครั้งนี้ก็เพื่อพาพวกคุณไปอำเภอจัดการเอกสาร หลังจัดการเรียบร้อย พวกคุณก็จะออกจากที่นี่ได้อย่างถาวร กลับบ้านไปอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัวครับ”