“เรียบร้อยแล้ว”
ซูเจี้ยนเย่ยกแก้วเคลือบขึ้นจิบน้ำ “ได้บ้านในเขตเหมืองแล้ว เป็นบ้านชั้นเดียวหลังเล็กติดถนน จ่ายค่าเช่าเดือนละไม่กี่หยวนก็พอ
ชั้นวางของทางนี้จะทำให้เอง อีกสองสามวันก็ส่งไปได้แล้ว พอเอาของไปวางขาย อีกไม่กี่วันก็เปิดร้านได้”
“ดีจังเลย!” ซูหยวนเหอกระโดดตัวลอย “ต่อไปหนูอยากกินอะไร ก็ให้พี่ต้าหวังซื้อมาให้ได้แล้ว!”
ซูเจี้ยนเย่ใช้นิ้วแตะหน้าผากเธอ ทั้งขำทั้งจนใจ “เธอนี่นะ คิดแต่เรื่องกิน เรื่องทางโรงงานทอผ้าเสร็จหรือยัง?”
ซูหยวนเหอส่ายหน้า “ยังเลยค่ะ ผ้าเศษเอามาทำเป็นไม้ถูพื้นแล้ว แต่ยังไม่ได้ขาย”
“ได้ พอจัดการเสร็จก็รีบกลับไปเรียน อย่าลาหยุดบ่อยนัก” ซูเจี้ยนเย่พยักหน้า
“หา...ต้องไปเรียนอีกแล้วเหรอ”
ซูหยวนเหอหน้าหงอยทันที บ่นงึมงำว่า “ความรู้พวกนั้นหนูเรียนหมดแล้ว นั่งอยู่ที่โรงเรียนก็เสียเวลา หนูอยากข้ามชั้น”
“ไม่ได้”
ซูเจี้ยนเย่ปฏิเสธแทบจะทันที แต่น้ำเสียงกลับอ่อนลง “ค่อยเป็นค่อยไป พ่อไม่ได้บังคับให้ลูกต้องสอบได้ที่เท่าไร แค่อยากให้ลูกได้เล่นกับเด็กวัยเดียวกัน ใช้ชีวิตวัยเด็กให้เต็มที่อีกสักสองสามปี
ถ้าลูกข้ามชั้น โตเป็นผู้ใหญ่เร็วเกินไป พ่อกับแม่ก็ทำใจไม่ได้เหมือนกัน”
ซูหยวนเหอถอนหายใจอย่างห่อเหี่ยว “ก็ได้ค่ะ ไม่ข้ามก็ไม่ข้าม ค่อยเป็นค่อยไปแล้วกัน”
“เอาละ แค่นี้ยังไม่สบายพออีกเหรอ อยากลาก็ลา แม่ก็ไม่ได้คุมลูกเข้มงวดอะไร”
“เฮ้อ ถ้าลาได้ตลอดก็คงดี”
“ฝันไปเถอะ”
ซูเสี่ยวซิ่งที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะพรืด “ไม่รู้ใครกันนะ ตอนเด็ก ๆ เกาะกำแพงโรงเรียนแอบมองทุกวัน พอได้ไปเรียนจริง ๆ กลับไม่อยากไปเสียแล้ว”