เช้าวันถัดมา ไก่เพิ่งขันรอบแรก หมอกยังปกคลุมหลังคาบ้านเรือนในกองผลิตริมแม่น้ำ ซูหยวนเหอก็ถูกส่งกลับบ้านแล้ว
เธอสะพายกระเป๋าผ้าหยาบที่ซักจนนิ่ม ข้างในยัดหนังสือเรียนขอบยับไว้สองเล่ม แล้วค่อย ๆ เดินไปโรงเรียนประถมประจำหมู่บ้าน เหยียบย่ำหยาดน้ำค้างบนคันนา
สองวันต่อมา ชั้นวางของกับโต๊ะไม้ที่ซูเจี้ยนเย่ฝากคนส่งมาก็ล่องเรือมาตามแม่น้ำจนถึงปากหมู่บ้าน
หลินหว่านจือเชิญลุงสองคนจากตระกูลซูมาช่วยล่วงหน้า คนหนึ่งช่วยขนของ อีกคนช่วยเช็ด แม้แต่ใยแมงมุมตรงมุมกำแพงก็ปัดกวาดจนสะอาด พวกเขาวุ่นวายกันตลอดทั้งวัน ในที่สุดร้านค้าห้องนั้นบนเหมืองก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา
ชั้นวางของเปล่าถูกเช็ดจนวาว แม้แต่แผ่นไม้ก็ขัดด้วยกระดาษทรายจนเรียบลื่น ไม่บาดมือ
พอตกเย็น หลินต้าหวังก็พาภรรยาอย่างอู๋เสี่ยวเฉ่ามาที่บ้านตระกูลซู
ซูหยวนเหอกำลังนอนคว่ำเขียนตัวอักษรใหม่อยู่บนโต๊ะปาเซียนในห้องโถง พอเงยหน้าขึ้นเห็นทั้งคู่ ดวงตาก็เป็นประกายทันที เธอวางพู่กันแล้วร้องเรียกเสียงใสว่า “พี่ต้าหวัง พี่สะใภ้!”
อู๋เสี่ยวเฉ่าเป็นคนขี้อาย เธอบิดชายผ้ากันเปื้อนสีน้ำเงินไปมา พลางยิ้มถามว่า “หยาหยาเลิกเรียนแล้วหรือ?” พูดจบก็ล้วงห่อกระดาษน้ำมันออกมาจากอก พอเปิดดูก็เห็นลูกอมนมหลายเม็ดห่อด้วยกระดาษสี เธอค่อย ๆ ยัดใส่มือซูหยวนเหอ
“พี่สะใภ้เอาขนมมาให้ ร้านเปิดคราวนี้ต้องขอบใจเธอกับน้องสาวสามีที่ช่วยจัดการนะ รอพี่หาเงินได้แล้ว พี่จะซื้อผ้าลายดอกมาตัดชุดกระโปรงแบบใหม่ล่าสุดให้เธอ”
ในช่วงต้นทศวรรษ 1980 ลูกอมนมถือเป็นของหายาก ซูหยวนเหอแค่กำกระดาษห่อไว้ก็ได้กลิ่นหอมหวานแล้ว เธอยิ้มพลางกำมือแน่น “ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้ ร้านของพี่ต้องทำเงินได้เยอะแน่ ๆ”
หลินหว่านจือถือแก้วเคลือบออกมาจากห้องด้านใน แล้วรับคำว่า “จัดห้องเรียบร้อยแล้ว พอของมาถึงและเอาขึ้นชั้น ก็เริ่มเตรียมเปิดร้านได้เลย”