หลังจากวิ่งขายอยู่สามวัน ผ้าชำรุดที่กองพะเนินอยู่ในโกดังมานานหลายปีก็ขายได้เกือบ 50,000 หยวน
บ่ายวันนั้น ตอนซูหยวนเหอนั่งรถบรรทุกกลับโรงงานสิ่งทอ ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอแดงก่ำจากแดดไปหมด พิงกองผ้าอยู่ท้ายรถอย่างเหนื่อยล้าจนหาวไม่หยุด
หยวนเหยี่ยมารออยู่หน้าโรงงานตั้งนานแล้ว พอเห็นรถเข้ามาก็รีบเดินเข้าไปหา น้ำเสียงร้อนใจอยู่เล็กน้อย “หยาหยา เป็นยังไงบ้าง?”
ซูหยวนเหอกระโดดลงจากรถ ยื่นกระเป๋าสะพายใบเล็กที่กอดแน่นไว้ในอ้อมแขนให้เขา ก่อนจะหยิบเงินเป็นปึก ๆ ที่จัดเรียงไว้อย่างเรียบร้อยออกมา “ขายหมดแล้วค่ะ นี่เป็นเงินจากผ้าล็อตสุดท้าย ทั้งหมด 5,348 หยวน 2 เหมา ลองนับดูนะคะ”
มือที่หยวนเหยี่ยรับเงินมาสั่นเล็กน้อย ปลายนิ้วลูบธนบัตรใหม่เอี่ยม ดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมา “ดีจริง ๆ... ดีจริง ๆ! คราวนี้ก็จ่ายค่าแรงคนงานได้ครบสักที! โรงงานของเราก็ได้หายใจหายคอเสียที!”
“จริงสิคะคุณลุงหยวน ทำไม้ถูพื้นไปถึงไหนแล้ว?” ซูหยวนเหอเขย่งปลายเท้าถาม
“เริ่มทำมาหลายวันแล้ว ไปสิ ลุงพาไปดู!”
หยวนเหยี่ยพาเธอไปยังโกดังว่างที่อยู่ข้าง ๆ พอเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นคนงานหญิงยี่สิบกว่าคนนั่งทำงานกันอยู่ด้านใน
ด้ามไม้เรียงเป็นระเบียบอยู่บนพื้น เศษผ้าหลากสีถูกตัดให้มีขนาดเท่า ๆ กัน ทุกคนก้มหน้าก้มตาใช้เชือกป่านเส้นเล็กพันรอบด้ามไม้ทีละวง ฝีมือคล่องแคล่วขึ้นมากแล้ว
ซูหยวนเหอเดินเข้าไป หยิบขึ้นมาสองอันดู ลองดึงเศษผ้า แล้วลูบดูเสี้ยนบนด้ามไม้ ก่อนพยักหน้า
“ฝีมือใช้ได้เลยค่ะ แข็งแรงดีด้วย แต่คุณลุงหยวนต้องคุมคุณภาพให้ดีนะคะ ด้ามไม้ต้องไม่มีเสี้ยนตำมือ เศษผ้าก็ต้องมัดให้แน่น อย่าให้หลุด ลูกค้าใช้แล้วสบายใจ ธุรกิจของเราถึงจะไปได้ยาว ๆ ค่ะ”