วันถัดมา ทันทีที่เสียงนกหวีดเลิกงานดังขึ้นบนคันนา หลี่โม่ก็วางจอบพิงคันนา ปัดดินออกจากตัว แล้ววิ่งเหยาะ ๆ ไปทางบ้านตระกูลซู
ซูเจี้ยนเย่จัดเตรียมอุปกรณ์ไว้ในลานบ้านแล้ว ทั้งกบไสไม้ สิ่ว และบรรทัดหมึก เรียงเป็นระเบียบบนม้านั่งยาว แสงแดดสะท้อนคมมีดวาววับจนแสบตา
เขาไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงหยิบไม้สนขึ้นมาชิ้นหนึ่ง จับมือหลี่โม่แล้วสาธิตแรงมือในการไสไม้ให้ดู พอปลายนิ้วผละออก หลี่โม่ก็ไสไม้ไปข้างหน้าได้อย่างมั่นคง
เศษไม้บางราวปีกจักจั่นม้วนตัวร่วงลงข้างเท้า ผิวไม้เรียบเนียนไร้เสี้ยนแม้แต่น้อย
ซูเจี้ยนเย่เลิกคิ้ว ในใจอดทึ่งไม่ได้ว่าเด็กคนนี้เกิดมาเหมาะกับงานช่างจริง ๆ
ถ้าเป็นคนอื่น แค่ฝึกไสไม้ให้มือมั่นคงก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามถึงห้าวัน แต่เขากลับทำได้ตั้งแต่ครั้งแรก
“ดี ทำตามแรงนี้ก่อน ไสไม้กองนี้ให้เรียบ” ซูเจี้ยนเย่ตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วหันไปทำงานอย่างอื่น
หลี่โม่พยักหน้า ไม่พูดอะไร เพียงไสไม้ด้วยมือที่มั่นคงยิ่งกว่าเดิม
เหงื่อไหลลงมาตามขมับ หยดลงบนเนื้อไม้จนเกิดรอยสีเข้มดวงเล็ก ๆ แต่เขาไม่ทันสังเกต สายตาจับจ้องรอยที่คมกบไสผ่านอย่างไม่วางตา กลัวว่าจะพลาดแม้แต่นิดเดียว
ยามฟ้าเริ่มมืด หลินหว่านจือก็ถือปิ่นโตอะลูมิเนียมสองใบที่พิมพ์ลายดอกโบตั๋นแดงออกมาจากครัว ปิ่นโตยังอุ่นจากเตา มีไอร้อนลอยกรุ่น
“หลี่โม่ เลิกทำก่อน มากินข้าวก่อน”
หลี่โม่รีบวางกบไสไม้ เช็ดมือกับชายเสื้อแล้วโบกมือปฏิเสธไม่หยุด “คุณป้าครับ ไม่ต้องหรอกครับ ผมกลับไปกินอะไรที่บ้านก็ได้”
“กลับไปกินอะไร ที่บ้านเธอมีแต่เตาเย็น ๆ หม้อเย็น ๆ” หลินหว่านจือยัดปิ่นโตหนักอึ้งทั้งสองใบใส่อ้อมแขนเขาโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ความร้อนจากปิ่นโตทำให้หลี่โม่หดปลายนิ้ว