“ได้ ๆ ๆ! แค่ได้ยินหลานพูดแบบนี้ ย่าก็วางใจแล้ว!”
หลิวกุ้ยหลานดีใจจนตบต้นขาตัวเองไม่หยุด “พวกเธอพักกันก่อนนะ ย่าจะไปซื้อเนื้อกับผักมา คืนนี้ครอบครัวเราจะได้กินข้าวด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อย!”
พูดจบ เธอก็สะพายตะกร้าไม้ไผ่ เดินออกจากบ้านไปอย่างกระตือรือร้น
ซูต้าจวินหิ้วสัมภาระ พาจางลี่เข้าไปในห้องฝั่งตะวันตก
พอปิดประตู รอยยิ้มบนใบหน้าจางลี่ก็หายวับไปทันที เธอนั่งลงบนเตียง ดวงตาเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ไม่มีเค้าความใจดีอย่างเมื่อครู่เหลืออยู่แม้แต่น้อย
ซูต้าจวินรีบเปลี่ยนเป็นยิ้มประจบ เข้ามาบีบไหล่ให้เธอ “พี่ลี่ คิดว่าที่นี่เป็นยังไงบ้าง? กันดารมาก แถมอยู่ไกลปืนเที่ยง ไม่มีใครสนใจพวกเราหรอก”
จางลี่กวาดตามองไปรอบห้องแล้วพยักหน้า “ไม่เลว เป็นที่ที่ดี พรุ่งนี้ไปกองสังคมสักเที่ยว บอกพวกหน้าบากให้เตรียมตัวไว้ ให้รถรีบมาให้เร็วที่สุด”
“ได้เลย!” ซูต้าจวินรีบพยักหน้า “พรุ่งนี้เช้าผมจะไปแต่เช้า”
ตอนเย็น ซูเจี้ยนกั๋วกับภรรยาของซูเจี้ยนหมินต่างก็กลับมาจากไร่นา
เมื่อเห็นลูกชายที่ไม่ได้กลับบ้านมาหลายปี ซูเจี้ยนกั๋วตื่นเต้นจนขอบตาแดง เขาจับมือซูต้าจวินซักถามสารทุกข์สุกดิบไม่หยุด
พอได้ยินว่าลูกชายพาคนรักกลับมาเพื่อแต่งงาน เขาก็ยิ่งยิ้มจนหุบไม่ลง เอ่ยชมว่าลูกชายมีอนาคตอยู่ตลอด
ครอบครัวกินมื้อเย็นกันอย่างครึกครื้น บรรยากาศกลมเกลียวเป็นพิเศษ
สองวันต่อมา ซูต้าจวินพาจางลี่เดินไปทั่วหมู่บ้าน
จางลี่ปากหวาน เจอใครก็ยิ้มให้ แถมยังชอบเด็กเป็นพิเศษ ในกระเป๋ามีลูกอมผลไม้ติดตัวอยู่เสมอ พอเห็นลูกบ้านไหนก็ยื่นให้คนละเม็ด