เดือนพฤศจิกายนในเป่ยต้าหวง ฟ้ามืดเร็วกว่าปกติมาก
ซูหยวนเหอเหยียบย่ำหิมะที่จับตัวแข็งบาง ๆ กลับมาถึงกองผลิตริมแม่น้ำ ตอนนั้นท้องฟ้าทางตะวันตกเหลือเพียงแสงสีชาดคล้ำจาง ๆ
ลมหนาวพัดเกล็ดหิมะเข้ามาตามคอเสื้อ เธอกระชับผ้าพันคอสีแดงให้แน่น ปลายจมูกแดงก่ำเพราะความหนาว พอเอ่ยปากก็มีไอขาวพวยพุ่งออกมาเป็นก้อน
เธอไม่ได้กลับบ้านก่อน แต่เลี้ยวตรงไปยังบ้านซูโส่วฟู่ เคาะกรอบประตูไม้พลางตะโกนเรียก “ปู่ใหญ่ อยู่บ้านไหมคะ?”
ประตูส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดก่อนเปิดออก หม่าไซ่ฮวาสวมผ้ากันเปื้อนผ้าสีน้ำเงิน ในมือยังกำพื้นรองเท้าที่เย็บค้างไว้ครึ่งหนึ่ง พอเห็นว่าเป็นเธอก็ยิ้มกว้าง “หยาหยากลับมาแล้วเหรอ? รีบเข้ามาผิงไฟข้างใน ข้างนอกหนาวจนแทบแข็งเป็นน้ำแข็งแล้ว”
“ย่าใหญ่ หนูมาหาปู่ใหญ่ มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยค่ะ”
“อยู่บนเตาอุ่น เข้ามาสิ”
ซูหยวนเหอแหวกม่านผ้าฝ้ายหนาเข้าไปในห้อง กลิ่นควันยาเส้นอุ่น ๆ พลันปะทะใบหน้า
เตาอุ่นดินร้อนจนแทบลวก ซูโส่วฟู่นั่งขัดสมาธิอยู่ริมเตา
“หยาหยากลับมาแล้วเหรอ?”
เขาเงยหน้ามอง ก่อนวางมีดพิงไว้ข้างเตา “ทำไมไม่อยู่ที่อำเภอกับพ่ออีกสักสองวันล่ะ? เพิ่งเข้าเมืองไปก็รีบกลับมาแล้ว”
“ปู่ใหญ่ หนูมีเรื่องสำคัญจะปรึกษาค่ะ”
ซูหยวนเหอถูมือที่ชาเพราะความหนาว ยืนอยู่ข้างเตาแล้วพูดเข้าเรื่องตรง ๆ “หนูอยากตั้งสหกรณ์เลี้ยงหมู พาคนในตระกูลซูของเราไปทำด้วยกัน พอทำสำเร็จแล้ว ทุกบ้านในตระกูลเราก็จะเก็บเงินได้ และสร้างบ้านอิฐมุงกระเบื้องได้ค่ะ”
ผ้าเช็ดมือในมือซูโส่วฟู่ชะงัก คิ้วขมวดเข้าหากัน “สหกรณ์เลี้ยงหมูเหรอ? เมื่อหลายปีก่อนกองผลิตอื่น ๆ ก็เคยทำไม่ใช่หรือ? ไม่เห็นจะได้เงินสักเท่าไร”