เช้าวันรุ่งขึ้น ซูเสี่ยวซิ่งเก็บข้าวของเรียบร้อย เตรียมไปลงทะเบียนที่อำเภอ
ซูหยวนเหองอแงอยากไปด้วย บอกว่าอยากเจอพ่อกับพี่ชาย หลินหว่านจือทนลูกอ้อนไม่ไหว จึงต้องยอมตกลง
สองอาหลานนั่งรถกว่าหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็มาถึงตัวอำเภอ ก่อนอื่นพาซูเสี่ยวซิ่งไปทำเรื่องเข้าทำงานที่ที่ว่าการอำเภอ จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปโรงงานเฟอร์นิเจอร์ของซูเจี้ยนเย่
โรงงานเฟอร์นิเจอร์ไม่ใหญ่ แต่จัดเก็บเรียบร้อยสะอาดสะอ้าน
ในลานมีไม้หลากหลายชนิดกองอยู่ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของไม้ลอยอบอวลในอากาศ
ซูเจี้ยนเย่กำลังถือกบไสไม้ ก้มหน้าไสแผ่นไม้ เหงื่อชุ่มเต็มหน้าผาก
“พ่อ!” ซูหยวนเหอตะโกนเรียกเสียงดัง ก่อนวิ่งเข้าไปหา
ซูเจี้ยนเย่หันกลับมา พอเห็นเธอ รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที
เขาวางเครื่องมือในมือลง ปัดขี้เลื่อยออกจากมือ ก่อนอุ้มซูหยวนเหอขึ้นมาแล้วหอมแก้มเธอหนึ่งที “หยาหยา มาที่นี่ได้ยังไง แม่หนูล่ะ?”
“แม่ไม่ได้มาค่ะ หนูมาเป็นเพื่อนคุณป้าลงทะเบียน”
ซูหยวนเหอโอบคอเขาแล้วถูแก้มกับหน้าเขา “พ่อ หนูคิดถึงพ่อมากเลย”
“พ่อก็คิดถึงหยาหยาเหมือนกัน” ซูเจี้ยนเย่ยิ้ม “รอพ่อจัดการงานพวกนี้เสร็จแล้ว พ่อจะกลับบ้านไปอยู่เป็นเพื่อนหนูสักสองวัน ดีไหม?”
“ดีค่ะ!” ซูหยวนเหอพยักหน้าแรง ๆ
ตอนนั้นเอง ซูเสี่ยวซิ่งก็เดินเข้ามา เธอกวาดตามองโรงงานแล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า “เจี้ยนเย่ โรงงานของนายดูเป็นเรื่องเป็นราวดีนี่ ธุรกิจเป็นยังไงบ้าง?”
“พี่ กลับมาแล้วเหรอ”
ซูเจี้ยนเย่วางซูหยวนเหอลง แล้วยิ้มตอบ “ก็พอไปได้ ตอนนี้มีงานสั่งทำอยู่ห้าหกชิ้น ผมกับหลี่โม่สองคนแทบทำไม่ทัน กำลังคิดว่าจะรับคนเพิ่มอีกสองคน”