ซูชุนหงผอมอยู่แล้ว จะทนแรงชนของหยาหยาตัวอวบได้อย่างไร เธอล้มตึงลงกับพื้นจนปากเต็มไปด้วยดิน
ซูเสี่ยวม่านฉวยโอกาสขึ้นไปคร่อมตัวเธอ แล้วใช้มือน้อย ๆ ฟาดหลังเธอไม่ยั้ง หยาหยาก็เข้ามาช่วย ใช้กำปั้นเล็ก ๆ ทุบแขนเธอเบา ๆ
ซูชุนหงร้องไห้จ้า ดิ้นรนลุกขึ้นมา แม้แต่ดาบไม้ก็ไม่เอาแล้ว เธอร้องไห้วิ่งกลับบ้านไป
หยาหยาเก็บดาบไม้ของตัวเองขึ้นมา แล้วตบมือกับซูเสี่ยวม่านอย่างดีใจ ก่อนร้องตะโกนว่า “พวกเราชนะแล้ว! พวกเราปราบคนไม่ดีได้แล้ว!”
พอตกเย็น จางชุ่ยฮวาก็จูงซูชุนหงที่ร้องไห้กระจองอแงมาหาถึงบ้านด้วยท่าทางเอาเรื่อง
“สวินหว่านหรง! ออกมานี่เดี๋ยวนี้!” จางชุ่ยฮวายืนเท้าเอวตะโกนอยู่ในลานบ้าน “ดูสิว่าลูกสาวเธอทำลูกฉันจนเป็นแบบไหนแล้ว!”
สวินหว่านหรงกำลังทำอาหาร พอได้ยินเสียงก็รีบเช็ดมือแล้วเดินออกมา
เห็นซูชุนหงมีรอยช้ำเขียวรอบดวงตาทั้งสองข้างเหมือนหมีแพนด้า บนใบหน้ายังมีรอยข่วนหลายแห่ง เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด
“เกิดอะไรขึ้น?” สวินหว่านหรงขมวดคิ้ว
“อะไรน่ะหรือ? ลูกสาวเธอตีไงล่ะ!”
จางชุ่ยฮวาชี้หน้าซูชุนหง พูดอย่างปวดใจว่า “ดูหน้าสิ โดนข่วนจนเป็นแผลหมดแล้ว ต่อไปจะออกไปพบใครได้ยังไง!”
“ยังมีหยาหยาอีกคน!” ซูชุนหงร้องไห้ฟ้อง “พวกเธอสองคนรุมฉันคนเดียว!”
สวินหว่านหรงหันไปเรียก “เสี่ยวม่าน ออกมานี่!”
ซูเสี่ยวม่านวิ่งออกมาจากในบ้าน พอเห็นซูชุนหงก็ไม่กลัวสักนิด เธอเชิดหน้าพูดว่า “เขาแย่งดาบไม้ของหยาหยาก่อน แถมยังผลักหยาหยาล้มอีก สมควรแล้ว!”
“เด็กคนนี้พูดจาอะไรแบบนี้!” จางชุ่ยฮวาถลึงตาทันที “ถึงเขาจะทำผิด พวกเธอก็ไม่ควรตีเขาจนเป็นแบบนี้สิ!”
“พอแล้ว อย่ามาทะเลาะกันตรงนี้” สวินหว่านหรงโบกมือ “ไปบ้านเจี้ยนเย่ เรียกหยาหยามาด้วย แล้วคุยกันให้รู้เรื่องทั้งสามฝ่าย จะได้ดูว่าใครผิด”