ซูเสี่ยวซิ่งเดินเข้าไปดูสมุดการบ้านของเขา ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า “ข้อนี้ทำผิดแล้ว ต้องคิดแบบนี้...”
เธอหยิบปากกาขึ้นมา อธิบายให้ซูจิ่งเฉินฟังทีละขั้น ซูจิ่งเฉินไม่ชอบเรียนหนังสืออยู่แล้ว แต่พอได้ฟังเธออธิบายอย่างเป็นขั้นเป็นตอน ก็เริ่มตั้งใจฟังจนเพลิน
ชีวิตกลับมาสงบเหมือนเมื่อก่อนอีกครั้ง เพียงแต่ในบ้านตระกูลซูมีสมาชิกเพิ่มขึ้นมาหนึ่งคน
ซูเสี่ยวซิ่งขยันมาก ทุกวันเธอตื่นแต่เช้า กวาดบ้าน ทำกับข้าว ให้อาหารไก่ ซักผ้า และจัดบ้านจนสะอาดเอี่ยม
แต่พอมีเวลาว่าง เธอมักจะนั่งอยู่ใต้ต้นไหวใหญ่ในลานบ้าน เหม่อมองท้องนาที่อยู่ไกลออกไป ดวงตาว่างเปล่าจนใครเห็นก็อดสงสารไม่ได้
กลางคืน ขณะนอนอยู่บนเตียง หลินหว่านจือถอนหายใจแล้วพูดกับซูเจี้ยนเย่ว่า “เจี้ยนเย่ ดูพี่ใหญ่สิ น่าเป็นห่วงจริง ๆ เก็บทุกอย่างไว้ในใจแบบนี้ สักวันต้องป่วยแน่”
ซูเจี้ยนเย่ถอนหายใจตาม “นั่นสิ ฉันก็ดูออกเหมือนกัน แต่พูดเกลี้ยกล่อมตั้งหลายครั้ง พี่ก็ไม่ยอมพูดอะไร”
“ป้าใหญ่มีเวลาว่างมากเกินไปต่างหาก!” หยาหยามุดออกจากผ้าห่ม ยื่นหัวเล็ก ๆ เข้ามาตรงกลางระหว่างพวกเขา แล้วพูดอย่างจริงจัง
“คุณปู่เสิ่นบอกว่า ขอแค่คนเรายุ่งขึ้น ก็จะไม่คิดถึงเรื่องไม่สบายใจแล้ว”
ซูเจี้ยนเย่กับหลินหว่านจือสบตากัน ต่างคนต่างชะงักไป
“จริงด้วย!” ซูเจี้ยนเย่ตบต้นขาตัวเอง “ทำไมฉันนึกไม่ถึงนะ! หาอะไรให้พี่ใหญ่ทำสักอย่าง พอมีงานทำก็จะได้ไม่เอาแต่คิดฟุ้งซ่าน”
“แต่ตอนนี้จะหางานง่าย ๆ ที่ไหนล่ะ” หลินหว่านจือขมวดคิ้วพลางพูด
“ไปทำงานที่สหกรณ์จัดหาสินค้าสิ!” หยาหยาตาเป็นประกาย “ให้ป้าใหญ่ไปทำงานที่นั่น ต่อไปหนูอยากกินอะไร ก็ให้ป้าใหญ่เอามาให้!”