เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังสลัว ซูเสี่ยวซิ่งก็ลุกจากเตียงแล้ว เธอหวีผมเปียหน้ากระจกจนเรียบกริบ ก่อนเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เพิ่งซื้อมา จากนั้นก็ดึงปกเสื้อกับปลายแขนให้เรียบอย่างตั้งใจ
วันนี้เป็นวันแรกที่เธอไปทำงานที่สหกรณ์จัดหาสินค้า ฝ่ามือที่กำแน่นชื้นเหงื่อเล็กน้อย ทว่าในใจกลับมีเปลวไฟร้อนแรงลุกโชน
นี่คือหนทางทำมาหากินที่เธอหามาได้ด้วยตัวเอง เป็นความมั่นใจที่ทำให้ไม่ต้องคอยมองสีหน้าใครอีก
ตู้กระจกของสหกรณ์จัดหาสินค้าถูกเช็ดจนมันวาว แสงแดดส่องเฉียงเข้ามา ทอดเงาสว่างเป็นทางยาวบนพื้นซีเมนต์
ซูเสี่ยวซิ่งเรียนรู้การลงบัญชีจากคนทำบัญชีเก่า นิ้วมือยังไม่ค่อยคล่องนัก แต่เธอตั้งใจเรียนเป็นพิเศษ เมื่อมีคนมาซื้อซีอิ๊วหรือต้องการซื้อเกลือ เธอก็ยิ้มรับคำ ก่อนชั่งของและทอนเงินอย่างคล่องแคล่ว
มื้อกลางวันที่โรงอาหารสหกรณ์ เธอกินวุ้นเส้นผักกาดขาวหนึ่งชามคู่กับหมั่นโถวแป้งขาวสองลูก รู้สึกว่าอร่อยเป็นพิเศษ
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอไม่ต้องคอยเอาใจสามี ลูก และพ่อแม่สามีก่อน แต่ได้นั่งกินอาหารของตัวเองอย่างสบายใจ
ช่วงบ่ายคล้อย เสียงเครื่องยนต์รถบรรทุกที่ดังตึกตักพลันแหวกความเงียบสงบของกองผลิตริมแม่น้ำ
จากนั้นไม่นาน รถเก๋งสีดำยี่ห้อเซี่ยงไฮ้ก็เลี้ยวเข้ามา ล้อบดผ่านถนนดินขรุขระจนฝุ่นเหลืองฟุ้งตลบ
รถสองคันแล่นตามกันมา ก่อนหยุดนิ่งอยู่หน้าประตูบ้านอิฐมุงกระเบื้องหลังใหม่ของตระกูลซู
ประตูรถเปิดออก เจียงซวี่เซิงกระโดดลงมาก่อน วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตผ้าดีคงเหลียง ดูกระฉับกระเฉงขึ้นไม่น้อย
ข้างกายเขามีชายหนุ่มรูปร่างสูงคนหนึ่งตามมาด้วย ผมแสกเรียบร้อย คิ้วตาหล่อเหลา มือหิ้วกระเป๋าเอกสารสีดำ
ซูเจี้ยนเย่กำลังไสไม้ใต้เพิงในลานบ้าน ขี้กบกับเศษไม้ที่ม้วนเป็นเส้นกองบาง ๆ อยู่ข้างเท้า