ประตูรถเปิดออก ชายสวมแว่นคนหนึ่งก้าวลงมาก่อน เขาสวมชุดจงซานสีเทาทั้งชุด ดูสุภาพเรียบร้อย
ถัดมาเป็นผู้สูงอายุสองคน ชายชราไพล่มือไว้ด้านหลัง สีหน้าเคร่งขรึม
หญิงชราดัดผมหยิก สวมเสื้อลายดอกกับรองเท้าหนัง พอเท้าแตะพื้นก็ขมวดคิ้วอย่างรังเกียจ ยกผ้าเช็ดหน้าปิดจมูก พลางโบกมือพัดไปมาไม่หยุด “ที่แบบนี้มันที่ไหนกัน มีกลิ่นขี้ไก่ขี้วัวไปทั่ว สกปรกจะตายอยู่แล้ว”
คนสุดท้ายที่ลงจากรถคือเด็กชายอายุราวสิบสองสิบสามปี เขาเตะก้อนหินบนพื้นอย่างหงุดหงิด ปากก็บ่นพึมพำ “น่ารำคาญจะตาย ทำไมต้องมาที่กันดารแบบนี้ด้วย ฉันยังอยากกลับบ้านไปดูโทรทัศน์อยู่เลย”
ทั้งสี่คนคืออู๋เหล่ย สามีของซูเสี่ยวซิ่ง อู๋ฟางเหยียน พ่อสามี ไฉ่เหม่ยลี่ แม่สามี และอู๋หย่ง ลูกชายของเธอ
อู๋เหล่ยจัดปกเสื้อ ก่อนเดินไปเคาะประตูไม้ที่สีถลอกสองสามที แล้วตะโกนเสียงดัง “ซูเสี่ยวซิ่ง! ซูเสี่ยวซิ่ง ออกมานี่! กลับบ้านเดิมแล้วไม่ยอมกลับไป หมายความว่ายังไง? หนีวันนี้ได้ แล้วจะหนีพรุ่งนี้พ้นหรือไง?”
เขาตะโกนเรียกอยู่หลายครั้ง ประตูก็เปิดแอ๊ดออกมา ซูจิ้งเถียนใช้ไม้เท้าค้ำกาย เดินออกมาช้า ๆ
ผมของเขาขาวโพลน แต่แผ่นหลังยังตั้งตรง ดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นคมกริบราวเหยี่ยว เมื่อจับจ้องใบหน้าของอู๋เหล่ย แววตาก็เย็นเยียบขึ้นทันที
แม้เขายังไม่รู้ว่าหลานสาวต้องเจอกับความคับข้องใจมากมายเพียงใด แต่แค่เห็นคนบ้านนี้ยกโขยงมาหาเรื่อง ก็รู้แล้วว่าคงไม่ใช่เรื่องดี
อู๋เหล่ยถูกมองจนใจสะดุ้ง รีบปั้นยิ้มจอมปลอมขึ้นมาทันที “คุณตา อยู่บ้านนี่เอง ผมมารับเสี่ยวซิ่งกลับบ้าน เธอออกมานานขนาดนี้แล้ว ลูกก็คิดถึงแม่เหมือนกัน”