เมื่อเข้าไปในบ้านเก่า ภายในลานมีฝุ่นจับอยู่บาง ๆ เตาเย็นชืด ไม่มีแม้แต่น้ำร้อนสักอึก
จางชุ่ยฮวานั่งแหมะลงบนธรณีประตู ตบต้นขาพลางร้องไห้โฮ “จะทำยังไงดี! เงินในบ้านไม่เหลือสักแดง ค่าปรับก็แพงขนาดนั้น จะเอาเงินที่ไหนไปช่วยคนออกมา! ถ้าเจี้ยนหมินกับเสี่ยวจวินเป็นอะไรไปในคุก ฉันก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!”
เธอร้องไห้ไปพลางชำเลืองมองซูเจี้ยนกั๋วไปพลาง หวังให้เขาช่วยคิดหาทาง
ซูเจี้ยนกั๋วถลึงตาใส่เธออย่างหงุดหงิด ก่อนย่อตัวลงกับพื้น หยิบกล้องยาสูบออกมา แต่จุดไฟเท่าไรก็ไม่ติดเสียที “มองฉันทำไม? เงินฉันก็เอาไปลงจนหมดแล้ว! ถ้าถึงตอนนั้นตามเงินกลับมาไม่ได้ พวกเธอก็ต้องชดใช้ให้ฉันด้วย!”
“พูดแบบนี้ได้ยังไง!”
จางชุ่ยฮวาร้องไห้หนักกว่าเดิม “นั่นน้องชายแท้ ๆ กับหลานชายแท้ ๆ ของคุณนะ! ถ้าคุณไม่สนใจ แล้วใครจะสน! ชีวิตแบบนี้จะอยู่ต่อยังไง นี่มันบีบให้คนจนตรอกชัด ๆ!”
ซูเจี้ยนกั๋วสูบยาไปสองสามคำ ลูกตากลอกไปมา ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้แล้วลดเสียงลง “จะร้องไห้อะไรกันนักหนา ฉันมีวิธีอยู่ ฟังไหมล่ะ?”
จางชุ่ยฮวาหยุดร้องทันที เงยหน้าขึ้นปาดน้ำตา “วิธีอะไร? รีบบอกมาสิ!”
“ที่กองผลิตลั่วเฟิงมีบ้านตระกูลหวังอยู่บ้านหนึ่ง ฐานะดี กำลังหาภรรยาให้ลูกชายปัญญาอ่อน”
ซูเจี้ยนกั๋วทำเสียงจุ๊ปาก สายตาเหลือบไปทางซูชุนหง “พวกเขาอยากได้ผู้หญิงที่มีลูกได้ เอาไว้สืบทอดวงศ์ตระกูล ให้สินสอดสูงมาก
ถึงขาชุนหงจะพิการไปหน่อย อย่างน้อยก็เป็นผู้หญิง ส่งไปแต่งงานกับเขาก็เหมาะพอดี พอได้เงินสินสอด เจี้ยนหมินกับลูกก็จะออกมาได้ทั้งคู่”
จางชุ่ยฮวาชะงัก ลังเลพลางมองซูชุนหง ก่อนขมวดคิ้ว “แต่ชุนหงขาพิการนะ อีกฝ่ายจะเอาหรือ?”
“ทำไมจะไม่เอา? ลูกชายบ้านนั้นก็ปัญญาอ่อนเหมือนกัน!”