“ลุงจ้าว อย่าเพิ่งรีบร้อน นั่งพักก่อนเถอะ”
ซูหยวนเหอกลับดูใจเย็นมาก เธอสะพายกระเป๋าหนังเทียมใบเล็กขึ้นบ่า ยัดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองห่อใส่ลงไป จากนั้นก็หยิบกระติกชาเปล่าขึ้นมาใบหนึ่ง “ฉันออกไปเดินดูรอบ ๆ หน่อยนะ ลุงรออยู่ตรงนี้ ลูกค้าจะเดินมาหาเอง”
พูดยังไม่ทันขาดคำ เธอก็หันหลังเดินไปตามทางเดิน มุ่งหน้าไปยังจุดกดน้ำร้อน
ก๊อกน้ำเหล็กในห้องน้ำร้อนพ่นไอน้ำขาวโขมง ซูหยวนเหอฉีกซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสเนื้อ ฉีกเส้นให้เป็นชิ้นเล็ก ๆ ใส่ลงในกระติกชาใบใหญ่ เติมน้ำเดือดแล้วปิดฝา ทิ้งไว้สองนาที
พอเปิดฝา กลิ่นซอสเนื้อเข้มข้นผสานกับกลิ่นข้าวสาลีก็ฟุ้งกระจายออกมาทันที ไอร้อนพากลิ่นหอมลอยเข้าไปเตะจมูกคนรอบข้าง
บรรดาผู้ประกอบการที่มาร่วมงานซึ่งกำลังกดน้ำอยู่ใกล้ ๆ ต่างหันมามองเธอพร้อมกัน พากันสูดจมูกตามกลิ่นหอม
ซูหยวนเหอยิ้มอย่างพอใจ ปิดฝากระติกชา แล้วยกมันเดินออกไป
เธอเดินเอื่อย ๆ ไม่รีบร้อน เลือกเดินไปตามทางหลักที่มีคนพลุกพล่าน กลิ่นหอมลอยตามเธอไปตลอดทาง
ผู้คนที่เดินผ่านต่างเหลียวมอง บ้างก็ชะโงกหน้ามาดูกระติกชาในมือ บ้างก็กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว เสียงพูดคุยฮือฮาดังคลอไปตามจังหวะฝีเท้าของเธอ
เมื่อเดินมาถึงแผงของบริษัทอาหารหงฟาง ซูหยวนเหอก็ผ่อนฝีเท้าลง
ตรงนี้มีคนมากที่สุด เป็น “จุดประชาสัมพันธ์” ที่ดีที่สุดพอดี
เธอเปิดฝากระติกชาอย่างไม่สนใจสายตาใคร ใช้ส้อมตักเส้นขึ้นมาคำหนึ่ง ซู้ดเข้าปาก แล้วจงใจพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความพึงพอใจ “บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเทียนหงนี่รสชาติดีจริง ๆ กลิ่นเนื้อก็เข้มข้นเต็มคำ อร่อยกว่าของเจ้าอื่นตั้งเยอะ”