ซูเจี้ยนเย่พกก้อนทองคำแตก ๆ ที่ห่อด้วยกระดาษมันถึงสามชั้น แล้วออกจากบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง
ตลาดมืดตั้งอยู่ในโกดังร้างเชิงกำแพงเมืองเก่าของตัวอำเภอ การซื้อขายทั้งหมดต้องอาศัยคนรู้จักแนะนำ และทำอย่างเปิดเผยไม่ได้
เขากำชายเสื้อที่ซ่อนทองก้อนแข็ง ๆ ไว้แน่น จนฝ่ามือชุ่มเหงื่อ จากนั้นก็ท่องรหัสลับกับคนที่มานัดพบถึงสามรอบ ก่อนจะส่งของให้อีกฝ่าย
อีกฝ่ายใช้ตาชั่งชั่งอยู่นาน แล้วยังเอาฟันกัดดู ก่อนจะล้วงธนบัตรใบละสิบหยวนปึกใหม่เอี่ยมออกจากกระเป๋าผ้าใบ นับแล้วตบใส่มือเขา
1,200 หยวน
นิ้วมือของซูเจี้ยนเย่สั่นเทา เขารีบนับเงินซ้ำสองรอบแล้วเก็บแนบตัว ก้มหน้าเดินออกจากโกดังอย่างรวดเร็ว กระทั่งเลี้ยวผ่านไปสองถนน เห็นผู้คนกับจักรยานบนถนนแล้ว จึงค่อยผ่อนลมหายใจยาว
เงินจำนวนนี้ หากเป็นครอบครัวชาวนาทั่วไป ต่อให้ไม่กินไม่ใช้ เก็บสิบปีก็อาจยังเก็บไม่ครบ
เขาไม่ได้กลับบ้านตรง ๆ แต่แวะไปตระกูลหลินก่อน
หลินหม่านชางกำลังนั่งยอง ๆ สานตะกร้าอยู่ในลานบ้าน พอเห็นซูเจี้ยนเย่เข้ามา เขากำลังจะลุกขึ้น ก็เห็นอีกฝ่ายล้วงห่อผ้าออกมาจากอกแล้วยื่นให้ “พ่อครับ นี่ 600 หยวน พ่อเก็บไว้เถอะ”
“เท่าไรนะ?”
กิ่งหลิวในมือหลินหม่านชางร่วงลงพื้นดังแปะ เขาเปิดห่อผ้าด้วยมือสั่น ๆ พอเห็นธนบัตรเรียงเป็นปึกอย่างเรียบร้อย ดวงตาก็เบิกค้างทันที นิ้วลูบลายบนธนบัตรซ้ำไปซ้ำมา ยิ้มจนรอยย่นบนใบหน้าเบียดกันเป็นก้อน “เยอะขนาดนี้เลยหรือ? นี่...นี่มันเยอะเกินไปแล้ว!”
“ไม่เยอะหรอกครับ ถ้าหยาหยาไม่เจอสถานที่นั่น พวกเราคงไม่ได้สักหยวนเดียว”