เสียงหัวเราะในถ้ำพลันหยุดชะงัก
หน้าบากเป็นคนแรกที่พุ่งออกมา ใบหน้าซีดเผือด ไม้กระบองในมือร่วงลงพื้น “แย่แล้ว! พี่ลี่! มีเสือ! ฟังจากเสียงแล้ว มันอยู่ไม่ไกลจากพวกเรา!”
ความลำพองใจบนใบหน้าจางลี่หายวับไปในพริบตา แทนที่ด้วยความหวาดกลัวอย่างลึกล้ำ
พวกเขามีกันทั้งหมด 6 คน ในมือมีแค่มีดสั้นไม่กี่เล่ม อย่าว่าแต่สู้กับเสือโตเต็มวัยเลย แค่หมาป่าตัวเดียวก็รับมือแทบไม่ไหวแล้ว
“ฟังออกไหมว่ามาจากทางไหน?” เสียงของจางลี่สั่นเครือ
หน้าบากเอียงหูตั้งใจฟังอีกครั้ง สีหน้ายิ่งเคร่งเครียด “ฟังไม่ออก! เสียงดังมาจากรอบทิศ มันต้องวนเวียนอยู่แถวนี้แน่! ไม่แน่ว่ามันอาจเล็งพวกเราไว้แล้ว!”
“คราวนี้แย่แล้ว!” จางลี่กัดฟัน ในใจทั้งร้อนรนทั้งหวาดกลัว “ถ้าตอนถอยออกไปเจอมันเข้า พวกเราคงได้เป็นอาหารเสือกันหมด!”
“แล้วตอนนี้จะทำยังไงดี? ไม่งั้นหลบก่อนดีไหม?” ชายขาเป๋คนหนึ่งถามเสียงสั่น
“จะหลบไปทำไม!” จางลี่ตวาดเสียงเข้ม “ถ้าคนข้างล่างไหวตัวทัน พวกเรายิ่งหนีไม่ได้! ต้องไปเดี๋ยวนี้!”
เธอหันไปมองซูต้าจวินที่หดตัวอยู่ข้าง ๆ สั่นงันงกด้วยความกลัว แววตาพลันแข็งกร้าว “ซูต้าจวิน แกไปสำรวจทางข้างหน้า! พวกเราจะตามไปข้างหลัง!”
ซูต้าจวินได้ยินดังนั้นก็หน้าซีดราวกระดาษ น่องสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ เขาส่ายหน้ารัว ๆ “ไม่...ผมไม่ไป! พี่ลี่ นั่นมันเสือนะ! มันกินคนได้! ผมไม่ไป!”
“ไม่ไปก็ต้องไป!” จางลี่ชักมีดสั้นวาววับออกจากเอว จ่อคอซูต้าจวิน
“ถ้าแกไม่ไป ฉันจะแทงแกให้ตายเดี๋ยวนี้! ยังไงก็ต้องตายอยู่แล้ว แกเลือกเอาเอง!”