เปาจื่อกับหมั่นโถวเดินนำอยู่ข้างหน้า จมูกแนบพื้นดมกลิ่นเป็นระยะ ๆ ก็หันกลับมากระดิกหางให้หยาหยาเพื่อบอกทิศทาง
อีกด้านหนึ่ง จางลี่พาเด็ก ๆ มาถึงหน้าถ้ำบนเขาที่ซ่อนตัวอยู่
เธอแจกขนมให้เด็กแต่ละคนคนละเม็ด เด็ก ๆ รับไปอย่างดีใจ แกะกระดาษห่อแล้วยัดเข้าปาก
ไม่นานนัก เด็กแต่ละคนก็เริ่มหัวหนักเท้าเบา โงนเงนก่อนล้มลงกับพื้น หลับสนิทไม่ได้สติ
จังหวะนั้นเอง ชายหน้าตาดุดันหลายคนเดินออกมาจากในถ้ำ คนที่นำหน้ามีแผลเป็นยาวบนใบหน้า ลากจากหางตาลงไปถึงคาง เขาคือหน้าบากนั่นเอง
“พี่ลี่” หน้าบากเดินเข้ามาใกล้แล้วพูดเสียงเบา “รถมีปัญหานิดหน่อย คงมาถึงช้ากว่ากำหนด”
จางลี่ขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม ในใจพลันเกิดความกังวลขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ “รีบหน่อย หนังตาฉันกระตุกไม่หยุด รู้สึกว่าจะต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ เราต้องรีบถอนตัว อยู่ที่นี่นานไปอาจเกิดเรื่องได้”
“วางใจเถอะพี่ลี่”
หน้าบากกล่าว “ฉันส่งคนไปเฝ้าอยู่ตรงตีนเขาแล้ว ถ้ามีความเคลื่อนไหวเมื่อไรก็จะมารายงานทันที พอรถมาถึง เราจะไปกันเลย”
จางลี่พยักหน้า “พาเด็กพวกนี้เข้าไปในถ้ำก่อน อย่าให้ใครเห็น”
“ได้”
ระหว่างที่ลูกน้องของหน้าบากเริ่มขนย้ายเด็ก ๆ หยาหยากับเด็กคนอื่น ๆ กำลังหมอบนิ่งอยู่ในพงหญ้าไม่ไกลออกไป
หลี่จู้ลดเสียงลงแล้วพูดอย่างกระวนกระวาย “หัวหน้า พวกนั้นเป็นพ่อค้าเด็กจริง ๆ ด้วย! ตอนนี้เราจะทำยังไงดี?”
หยาหยากำไม้ท่อนไว้แน่น ดวงตาจับจ้องความเคลื่อนไหวหน้าถ้ำไม่กะพริบ
เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนพูดอย่างใจเย็น “จู้จื่อ นายวิ่งเร็ว รีบลงเขาไปบอกพวกผู้ใหญ่ที่ทุ่งนา ให้พาพวกคนมาที่นี่ด่วน พวกเราจะเฝ้าอยู่ตรงนี้ ห้ามปล่อยให้พวกนั้นพาเด็ก ๆ ไปเด็ดขาด”