ตั้งแต่ครั้งก่อนที่หยาหยาพาพวกเด็ก ๆ ในกองผลิตไปอัดซูเสี่ยวจวินเสียยกหนึ่ง เธอก็กลายเป็นหัวโจกที่เด็ก ๆ ในกองผลิตยอมรับกันโดยไม่ต้องสงสัย
วันนั้นดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ แดดอุ่นจนคนขี้เกียจขึ้นมา หยาหยานั่งยอง ๆ อยู่บนธรณีประตูบ้านตัวเอง แทะแผ่นแป้งข้าวโพดไปครึ่งชิ้น จู่ ๆ ก็อยากกินแกงเห็ดสดขึ้นมา
เห็ดเนื้อนุ่มลื่น โรยต้นหอมลงไปหน่อย อร่อยสุด ๆ
แต่เธอขี้เกียจวิ่งไปทั่วภูเขาเพื่อหาเอง พอเหลือบตาคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ได้แผน
“โก่วตั้น! สือโถว! จู้จื่อ!” เธอตะโกนเรียกเสียงดัง ไม่นานเด็กชายสามคนที่เนื้อตัวเปื้อนฝุ่นมอมแมมก็วิ่งหอบแฮ่กเข้ามา ต่างเงยหน้ารอให้หัวหน้าออกคำสั่ง
“ไปขึ้นเขาเก็บเห็ดกัน” หยาหยากลืนแป้งคำสุดท้ายลงท้อง ปัดเศษแป้งจากมือ แล้วเดินนำไปยังป่าสนดำหลังหมู่บ้าน
ลูกสมุนสองสามคนเดินตามเธอต้อย ๆ ในมือถือกระบุงไม้ไผ่ใบเล็กของบ้านตัวเองมาด้วย
ในป่าสนดำร่มครึ้ม เข็มสนปูเต็มพื้น เหยียบแล้วนุ่มเท้า
หยาหยาเลือกก้อนหินสีเขียวขนาดใหญ่ที่ผิวเรียบ แล้วหย่อนก้นลงนั่ง แกว่งขาสั้น ๆ พลางสั่งว่า
“แยกกันไปหา จำไว้นะ เห็ดสีฉูดฉาดเกินไปห้ามเก็บ แล้วก็ห้ามเก็บเห็ดที่ขึ้นข้างวัชพืชมีพิษด้วย เจอแล้วเอามาให้ฉันดูก่อน อย่ากินมั่วจนโดนพิษล่ะ”
“รู้แล้ว หัวหน้า!” เด็ก ๆ ขานรับพร้อมกัน ก่อนจะวิ่งปรู๊ดเข้าไปในป่า
หยาหยานั่งอยู่บนก้อนหิน เด็ดหญ้าหางหมามาคาบไว้ในปาก แล้วแกว่งขาอย่างสบายอารมณ์
บางครั้งก็มีเด็กถือเห็ดมาสองสามดอกวิ่งมาหา เธอจะโน้มตัวเข้าไปดูอย่างละเอียด ถ้าไม่มีพิษก็โยนใส่กระบุงข้างเท้า ส่วนเห็ดมีพิษก็โยนทิ้งไปไกล ๆ พร้อมกำชับว่า “เห็ดหัวแดงแบบนี้ ต่อไปเห็นแล้วให้เดินอ้อมเลย กินเข้าไปได้นอนหยอดน้ำข้าวต้มแน่”