ตลอดสองวันถัดมา ซูหยวนเหอพาคนวิ่งตระเวนไปทั่วกองสังคมสามแห่งในละแวกใกล้เคียง
พอถึงเวลาเลิกงานของคนงาน หรือช่วงที่สมาชิกกองผลิตมารวมตัวกันซื้อของ เธอก็เข้าไปตั้งแผง แล้วตะโกนเรียกลูกค้าอีกสองสามคำว่า “ซื้อผ้าคลุมหมอน แถมผ้าขนหนู!” ชาวบ้านชอบของถูกและคุ้มค่าแบบนี้ที่สุด ไปถึงที่ไหนก็ขายดีที่นั่น
สุดท้ายยังเหลือสินค้าตกค้างอยู่บ้าง ซูหยวนเหอจึงขายให้หลินต้าหวัง พี่ชายคนโตในราคาทุน ให้เขาขนไปขายที่เหมือง คนงานเหมืองเหงื่อออกทุกวัน ผ้าขนหนูเป็นของจำเป็นอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงว่าจะขายไม่ออก
เมื่อกลับถึงโรงงานผ้าขนหนู ซูหยวนเหอยื่นเงินปึกหนึ่งให้เหอรั่วฮวา มือของชายวัยกลางคนสั่นเทาไปหมด
“หยาหยา ขอบใจเธอจริง ๆ!” เหอรั่วฮวาตื่นเต้นจนพูดแทบไม่เป็นคำ “ถ้าไม่ได้เธอ โรงงานเราคงไปต่อไม่ไหวแล้ว!”
“ผู้อำนวยการเหอ ไม่ต้องพูดคำเกรงใจหรอกค่ะ”
ซูหยวนเหอกล่าวอย่างจริงจังว่า “พอขายสินค้าล็อตนี้หมดแล้ว พวกคุณก็ควรเปลี่ยนแบบกันบ้าง ถ้าทำแต่แบบเดิม ต่อไปก็ต้องมีของค้างสต๊อกอีก ต้องปรับตามความต้องการของตลาด ถึงจะไม่ถูกคัดออก”
“เธอพูดถูก พูดถูกแล้ว”
เหอรั่วฮวาพยักหน้ารัว ๆ ก่อนถอนหายใจ “ก่อนหน้านี้พวกเราสบายเกินไปจริง ๆ พอมีเงินก้อนนี้แล้ว เราจะรีบทำแบบใหม่ เปิดตลาดอีกครั้ง”
“ได้ค่ะ” ซูหยวนเหอยิ้ม “ถ้าคราวหน้ามีของค้างอีก ก็มาหาฉันได้นะคะ แต่คราวหน้าฉันขอแบ่งส่วนแบ่งตามสัดส่วนแล้วนะ จะให้ช่วยฟรี ๆ ไม่ได้แล้ว”
“แน่นอนอยู่แล้ว!”
พอจัดการธุระเรียบร้อย ซูหยวนเหอก็กลับไปที่โรงงานทำเฟอร์นิเจอร์ ทางซูเจี้ยนเย่ก็จัดการเรื่องเอกสารได้ราบรื่น วันนั้นเขาขี่จักรยานไปส่งเธอกลับกองผลิตริมแม่น้ำ