“ถูกวางยาพิษเหรอ?” จางชุ่ยฮวาขาอ่อน แทบทรุดลงไปกองกับพื้น “แล้วจะทำยังไงดี? หว่านจือ รีบคิดหาทางเร็วเข้า!”
“อย่าเพิ่งตกใจ” หลินหว่านจือพูดอย่างใจเย็น “ไปตักน้ำเย็นมาครึ่งกะละมัง เอาสบู่มาสักก้อน ละลายเป็นน้ำสบู่แล้วกรอกให้เธอดื่ม ให้เธออาเจียนสิ่งที่กินเข้าไปออกมา”
จางชุ่ยฮวาไม่กล้าชักช้า รีบวิ่งเข้าครัวไปจัดการ หลินหว่านจือช่วยพยุงซูชุนหงขึ้นมา บีบจมูกเธอแล้วกรอกน้ำสบู่สามชามใหญ่ลงไปอย่างไม่ปรานี
ไม่นานนัก ซูชุนหงก็อาเจียนออกมาเสียงดัง ของสกปรกเกลื่อนพื้นไปหมด
หลังอาเจียนเสร็จ สีหน้าของเธอก็ดีขึ้นจริง ๆ ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอขึ้นมาก เพียงแต่ยังอ่อนแรงไปทั้งตัว พูดอะไรไม่ออก
“ตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้ว”
หลินหว่านจือเช็ดมือ “แต่ดูแล้วพิษคงไม่เบา รีบเทียมเกวียนพาไปสถานีอนามัยของกองสังคมเถอะ ช้ากว่านี้อีกนิด เกรงว่าจะช่วยไม่ทัน”
“ได้ ๆ ๆ ฉันจะไปเทียมเกวียนเดี๋ยวนี้!” ซูเจี้ยนหมินไม่พูดพร่ำทำเพลง หันหลังวิ่งออกไปทันที
คืนนั้น ซูชุนหงถูกส่งไปสถานีอนามัยของกองสังคม แพทย์ช่วยชีวิตเธออยู่ตลอดทั้งคืน ในที่สุดก็พ้นขีดอันตราย
แต่หมอบอกว่าพิษทำลายตับ ต่อไปคงทำงานหนักไม่ไหว แถมร่างกายยังอ่อนแอกว่าคนอื่นมาก
สิ่งแรกที่ซูชุนหงทำหลังฟื้นขึ้นมาคือคว้ามือซูเจี้ยนหมินไว้แล้วร้องไห้ “พ่อ ซูหยวนเหอทำร้ายหนู! ถังหูลู่ของเธอมีพิษ! หนูกินถังหูลู่ที่อยู่ในลานบ้านเธอเข้าไป ถึงได้เป็นแบบนี้!”
“ถังหูลู่เหรอ?” ซูเจี้ยนหมินขมวดคิ้ว “ถังหูลู่อะไร? บ้านเธอไปเอาถังหูลู่มาจากไหน?”