เธอย่องอ้อมไปหลังต้นไม้ ใช้มือเกาะเปลือกไม้ขรุขระแล้วโผล่หน้าออกไป ทั้งสองคนกำลังแนบชิดจูบกัน ศีรษะประกบกันแน่นจนได้ยินเสียงหายใจชัดเจน
“พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่เหรอ?” เสียงใสกังวานของหยาหยาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดยามเย็น “กำลังจูบกันอยู่เหรอ สนุกไหม?”
ทั้งสองที่กำลังกอดกันสะดุ้งผละออกจากกันราวกับโดนน้ำร้อนลวก
ฝ่ายหญิงคือซุนเสี่ยวหลาน ภรรยาของโจวต้าจ้วงในหมู่บ้าน ส่วนฝ่ายชายคือจวงเหยียนจากกองผลิตเฉียนเหอ
ทั้งคู่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เดิมทีเป็นคู่รักที่รู้ใจกันมาตั้งแต่วัยเยาว์ แต่เพราะครอบครัวของจวงเหยียนยากจนเสียจนแม้แต่บ้านดินสามห้องก็ยังสร้างไม่ไหว แม่ของซุนเสี่ยวหลานจึงบังคับให้เธอแต่งกับโจวต้าจ้วงที่บ้านมีเงิน ร่างกายแข็งแรง และทำแต้มแรงงานได้
แต่ความผูกพันของทั้งคู่ไม่เคยจางหาย หลังแต่งงานได้ไม่ถึงครึ่งปี พวกเขาก็ลักลอบคบหากัน แอบนัดพบในที่เปลี่ยวซึ่งไม่มีใครผ่านไปมา
ใบหน้าของซุนเสี่ยวหลานซีดเผือดราวกระดาษในพริบตา ริมฝีปากสั่นระริก กว่าจะฝืนยิ้มออกมาได้ก็ผ่านไปครู่ใหญ่ เป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะร้องไห้เสียมากกว่า
“หยา...หยาหยา หนูตาฝาดแล้ว ตาของอาเข้าฝุ่น ป้ากำลังช่วยเป่าให้อยู่จ้ะ”
“โกหก!” หยาหยาเอียงคอ สีหน้าจริงจัง “หนูเห็นพวกคุณแลบลิ้นด้วย! ทำไมจูบกันต้องแลบลิ้นด้วยล่ะ?”
สายตาของซุนเสี่ยวหลานพลันลนลาน มือไม้ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน เธอรีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่มีอะไรจริง ๆ แค่เป่าตาให้เขา! หยาหยาเด็กดี เรื่องวันนี้ห้ามบอกใครนะ ถือว่าเป็นความลับเล็ก ๆ ระหว่างเราสองคน ได้ไหมจ๊ะ?”