เหอรั่วฮวาคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว หากขายสองผืนก็ได้กำไรเท่ากับขายผ้าคลุมหมอนผืนเดิมหนึ่งผืนแล้ว ถ้าขายได้จำนวนมากในเวลาไม่นาน ย่อมดีกว่าปล่อยให้กองพะเนินอยู่ในโกดังเป็นร้อยเท่า
ดวงตาเขาพลันเป็นประกาย พยักหน้ารัว ๆ “ได้เลย! ดีมาก! เดิมทีฉันกะจะยอมขาดทุนเทขายอยู่แล้ว วิธีของเธอทำให้เรายังพอมีกำไรบ้าง เอาตามที่เธอว่าเลย!”
“งั้นตกลงตามนี้นะ”
ซูหยวนเหอตัดสินใจฉับไว “พรุ่งนี้จัดรถบรรทุกให้ฉันสักคัน แล้วหาคนงานหญิงที่คล่องแคล่วอีกสองคนไปช่วยกัน เราจะไปลองขายที่ตลาดนัดใหญ่ในตัวอำเภอก่อน”
“ได้ ๆ ๆ ฉันจัดการเดี๋ยวนี้เลย” เหอรั่วฮวาถอนหายใจอย่างโล่งอก “งั้นให้ฉันไปส่งเธอกลับก่อนดีไหม? พรุ่งนี้เช้าฉันจะให้รถไปรับเธอที่โรงงาน”
“ได้ค่ะ”
ตอนซูหยวนเหอกลับถึงโรงงานทำเฟอร์นิเจอร์ หลินหว่านจือก็ถูกซูเจี้ยนเย่ไปส่งขึ้นรถกลับกองผลิตริมแม่น้ำแล้ว
เด็กหญิงตัวน้อยไม่ได้เศร้าเลยแม้แต่นิดเดียว พอตอนเที่ยงก็วิ่งเข้าไปในลานบ้าน ตะโกนเรียกซูเจี้ยนเย่กับหลี่โม่ว่า “พ่อ พี่หลี่โม่ ไปกันค่ะ วันนี้หนูเลี้ยงเอง พาไปกินของอร่อยที่ร้านอาหาร!”
ซูเจี้ยนเย่ปัดขี้เลื่อยบนมือพลางยิ้มแล้วส่ายหน้า “โอ้โห หยาหยาของเราหาเงินก้อนโตได้แล้วเหรอ? ได้สิ เสี่ยวโม่ ไปเตรียมตัวกัน เราจะได้อาศัยบารมีน้องสาวสักหน่อย”
หลี่โม่ยิ้มตาม “ได้เลย”
ทั้งสามคนขี่จักรยานคันใหญ่คันเดียวกัน ค่อย ๆ ปั่นไปยังร้านอาหารของรัฐในตัวอำเภอ
ซูหยวนเหอถือเมนูแล้วชี้นิ้วสั่งแต่เมนูเนื้อ รวดเดียวสามสี่อย่าง ไม่แตะผักสักจาน
ซูเจี้ยนเย่ห้ามเธอไว้ “สั่งผักสักอย่างสิ กินแต่เนื้อไม่เลี่ยนหรือไง”
“ไม่เอาค่ะ” ซูหยวนเหอส่ายหัวไปมา “วันนี้หนูเลี้ยงทั้งที ก็ต้องกินเนื้อสิ ผักกินแล้วอิ่มท้อง พอกินเนื้อก็จะกินไม่ไหว เสียดายแย่เลย”