ซูหยวนเหอนั่งอยู่บนโซฟา เอ่ยถามเสียงเบา “คุณอาฉิน ใครทำให้คุณโกรธเหรอคะ?”
ฉินซูหลี่ถึงเพิ่งสังเกตว่ามีคนอยู่ในห้อง สีหน้าโกรธเกรี้ยวคลายลงเล็กน้อย ก่อนเดินเข้ามานั่ง “หยาหยา เจี้ยนเย่ พวกคุณมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่? พอดีผมเพิ่งประชุมเสร็จ ปล่อยให้รอนานเลย”
“พวกเรามาสักพักแล้วค่ะ”
ซูหยวนเหอเอียงคอมองเขา “คุณอาฉินเจอเรื่องลำบากใจหรือคะ? เล่าให้หนูฟังสิ เผื่อหนูจะช่วยคิดหาทางออกได้”
ฉินซูหลี่ถูกเธอทำให้ขำ ยกกระติกเคลือบขึ้นจิบชา “เด็กน้อยอย่างเธอจะช่วยอะไรฉันได้?”
“อย่าดูถูกกันสิคะ” ซูหยวนเหอย่นปาก “หนูฉลาดจะตาย”
ฉินซูหลี่ถอนหายใจ ไม่ได้ปิดบังเธอ “เป็นเรื่องโรงงานสิ่งทอของอำเภอน่ะ ผู้อำนวยการโรงงานเหอเฉิงเหว่ยร่วมมือกับฝ่ายบัญชียักยอกเงินกองกลาง ก่อนหน้านี้ยังพอเอาเงินส่วนนี้ไปโปะส่วนนั้น กลบเกลื่อนได้ แต่ตอนนี้ยอดขาดใหญ่เกินไปจนปิดไม่มิดแล้ว
“ตอนนี้โรงงานไม่มีเงินทุนหมุนเวียนแม้แต่หยวนเดียว คนงานไม่ได้รับเงินเดือนมาสามเดือนแล้ว ข้างนอกยังติดหนี้ค่าวัตถุดิบอีก ถ้าอุดช่องโหว่นี้ไม่ได้ โรงงานก็ต้องปิดตัว”
“งั้นก็ขายของที่เก็บไว้บางส่วนเปลี่ยนเป็นเงินสดก่อนสิคะ จะได้ผ่านช่วงลำบากไปก่อน” ซูหยวนเหอเสนอ
“ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก” ฉินซูหลี่ยิ้มขื่น “เครื่องจักรที่มีราคาของโรงงานแตะต้องไม่ได้ ที่เหลือก็มีแต่ผ้าตำหนิเต็มโกดัง วางทิ้งไว้เกือบปีแล้ว ไม่มีใครเอา”
ซูหยวนเหอขมวดคิ้ว ไถลตัวลงจากโซฟา “คุณอาฉิน พาหนูไปดูผ้าพวกนั้นหน่อยสิคะ เผื่อหนูจะมีวิธีขายออก”
ฉินซูหลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก้มมองสีหน้าจริงจังของเธอ ดูไม่เหมือนพูดเล่น ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วก็ต้องลองเสี่ยงดู เขาพยักหน้า “ได้ งั้นฉันพาพวกเธอไปดู ไม่ต้องขายได้มากหรอก ขอแค่รวบรวมเงินเดือนคนงานกับหนี้ที่ค้างไว้ได้ก่อนก็พอ”