ฉินซูหลี่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ด้วยความตื่นเต้น รีบเรียกเลขาฯ กับคนขับรถบรรทุก “เสี่ยวหวัง พวกคุณสองคนก็ขึ้นไปช่วยกันหน่อย!”
ทุกคนยุ่งกันจนพระอาทิตย์คล้อยต่ำ ฟ้ามืดลงแล้ว ผ้าบนครึ่งคันรถก็ขายไปจนเหลือเพียงก้นกอง
ซูหยวนเหอยืดตัวขึ้น พลางนวดแขนที่เมื่อยล้า ก่อนตะโกนบอกฝูงชนที่ยังไม่ยอมแยกย้าย “ลุงป้าน้าอาทุกคน วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะคะ! พรุ่งนี้เช้าพวกเราจะมาอีก ยังขายที่เดิมค่ะ ใครอยากได้พรุ่งนี้รีบมากันแต่เช้านะ!”
ผู้คนถึงค่อย ๆ แยกย้ายกันไปอย่างอาลัยอาวรณ์
หลายคนช่วยกันขนผ้าที่เหลือขึ้นรถ แล้วให้รถบรรทุกกลับเข้าอำเภอไปก่อน
ซูหยวนเหอตบกระสอบใส่เงินเบา ๆ แล้วบอกฉินซูหลี่ “คุณอาฉิน ไปบ้านหนูก่อนเถอะค่ะ เรามานับเงินวันนี้กัน”
ฉินซูหลี่พยักหน้า แล้วให้เลขาฯ ขับรถไปยังกองผลิตริมแม่น้ำ
ตอนมาถึงบ้าน หลินหว่านจือกำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว พอเห็นฉินซูหลี่เดินตามเข้ามาก็ตกใจ “เลขาธิการฉิน? ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะคะ?”
“หว่านจือ เธอมีลูกสาวดีจริง ๆ!” ฉินซูหลี่ยิ้มจนหุบปากไม่ลง “วันนี้ช่วยฉันไว้มากเลย!”
ซูเจี้ยนเย่เล่าเรื่องที่ขายผ้าเมื่อตอนบ่ายให้ฟัง หลินหว่านจือทั้งตกใจทั้งดีใจ จิ้มหน้าผากซูหยวนเหอเบา ๆ “เด็กคนนี้นี่ กล้าบ้าบิ่นเกินไปแล้ว แต่ทำได้ดีมาก พวกหนอนบ่อนไส้ทำโรงงานดี ๆ เสียหายจนเป็นแบบนั้น ถึงเวลาต้องหาทางช่วยกันแล้ว”
“แม่ งั้นวันนี้หนูทำความดีความชอบ ตอนเย็นขอกินน่องไก่ได้ไหมคะ?” ซูหยวนเหอเขย่าแขนแม่พลางยิ้ม
“ได้สิ แม่จะไปฆ่าไก่เดี๋ยวนี้เลย น่องสองข้างเป็นของลูกทั้งหมด” หลินหว่านจือยิ้มแล้วหันเดินออกไปที่ลานบ้าน