ตอนที่หลินต้าหวังประคองอู๋เสี่ยวเฉ่าเดินเข้าประตูบ้านตระกูลหลิน ประทัดในลานบ้านก็เพิ่งจุดหมดพวงสุดท้าย เศษกระดาษสีแดงร่วงเกลื่อนพื้น ปะปนกับเปลือกผลไม้กับกระดาษห่อลูกอม ดูครึกครื้นไปทั่วบริเวณ
เดิมทีทุกคนคิดว่าพิธีแต่งงานคงกร่อยลงเพราะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นกลางคัน แต่สุดท้ายก็กลับมาดำเนินต่ออย่างราบรื่น
ตระกูลหลินเป็นครอบครัวใหญ่ในกองผลิตอยู่แล้ว ญาติมิตรและเพื่อนบ้านมากันเกือบครึ่งหมู่บ้าน ทั้งในบ้านและนอกบ้านแน่นขนัดไปด้วยผู้คน บ้างพูดคุยหัวเราะ บ้างรินเหล้าคะยั้นคะยอ บ้างหยอกล้อคู่บ่าวสาว เสียงอื้ออึงดังจนคานบ้านสั่น กว่าจะเลิกรากัน ดวงอาทิตย์ก็คล้อยไปทางทิศตะวันตก ผู้คนถึงค่อย ๆ ทยอยกลับกันไป
ครอบครัวของหลินหว่านจือยังไม่ได้กลับ แต่ช่วยเก็บกวาดข้าวของที่เหลืออยู่
ซูเจี้ยนเย่หอบกองชามกับจานไปส่งที่ห้องครัว ส่วนหลินหว่านจือก็กำลังวุ่นอยู่เช่นกัน หลินต้าซานถูมือเดินเข้ามา ใบหน้าแดงก่ำ อ้ำอึ้งอยู่นานกว่าจะกล้าเอ่ยปาก
“พี่ มีอะไรก็พูดมาเถอะ” หลินหว่านจือเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง มือยังทำงานไม่หยุด
หลินต้าซานเกาท้ายทอย ก่อนหันไปพูดกับซูเจี้ยนเย่และหลินหว่านจือ “น้องเล็ก เจี้ยนเย่ พวกเธอก็รู้ว่าแค่จัดงานแต่งให้ต้าหวังก็แทบใช้เงินเก็บในบ้านหมดแล้ว
ข้างล่างยังมีเสี่ยวหวังที่ใกล้ถึงวัยหาคู่แล้ว ฉันคิดว่า...พวกเธอพอจะช่วยหาทางให้ต้าหวังได้เข้าไปทำงานเป็นคนงานในเหมืองไหม?
ถ้ามีงานมั่นคงให้ทำ แล้วทั้งบ้านช่วยกันเก็บเงิน ปีหน้าก็จะได้เตรียมเรื่องของเสี่ยวหวังด้วย”
ซูเจี้ยนเย่ขมวดคิ้วนิด ๆ วางชามในมือลงแล้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เหมืองมีกฎเรื่องรับคนงานอยู่ แต่วันมะรืนฉันจะกลับเข้าเมืองอำเภอ จะลองไปถามเลขาธิการฉินดู น่าจะไม่ใช่เรื่องยากมาก”