เมื่อเห็นจางชุ่ยฮวานอนจมกองเลือด มีดในมือซูชุนหงก็หล่นกระทบพื้นดังเคร้ง
จู่ ๆ เธอก็ร้องไห้ออกมาอย่างใจสลาย ร้องไปได้พักหนึ่งกลับหัวเราะขึ้นมาอีก ดูคลุ้มคลั่งเสียสติ
เธอลากฝีเท้าหนักอึ้ง เดินช้า ๆ เข้าไปในลานบ้าน ลมหนาวพัดวูบ เลือดบนใบหน้าก็จับตัวแข็ง
เธอล้วงห่อกระดาษใบเล็กออกมาจากอกเสื้อ ข้างในคือยาเบื่อหนูที่เพิ่งหาเจอ
เธอเปิดห่อกระดาษ แล้วกลืนยาลงไปทั้งห่อท่ามกลางลมหนาว รสขมจัดจนสำลัก ไอออกมาหลายครั้ง
เธอค่อย ๆ นอนลงกลางลาน บนพื้นหิมะ เงยหน้ามองดวงจันทร์เย็นเยียบบนฟ้า เปลือกตาหนักอึ้งขึ้นทุกที
ไอหนาวค่อย ๆ ซึมเข้าสู่ร่างกาย สติเริ่มพร่าเลือนลงช้า ๆ
ความคิดสุดท้ายของเธอคือ หากมีชาติหน้า ขออย่าได้เกิดมาในตระกูลซูอีกเลย
ยามฟ้าสาง ป้าสะใภ้โจวเอ้อร์ในหมู่บ้านตั้งใจมาหาซูเจี้ยนกั๋วเพื่อหาเรื่อง
เธอผลักประตูรั้วที่ปิดไว้ไม่สนิท พอกำลังจะร้องเรียกใครสักคน ก็เหลือบไปเห็นร่างที่นอนอยู่ในลานบ้าน ตัวเปื้อนเลือดและแข็งทื่อเพราะถูกแช่แข็งมานานแล้ว
ป้าสะใภ้โจวเอ้อร์ตื่นตระหนกจนแทบสิ้นสติ กรีดร้องเสียงหนึ่ง ก่อนจะคลานหนีล้มลุกคลุกคลานออกไป “ฆ่าคนแล้ว! ตระกูลซูฆ่าคนแล้ว!”
ตำรวจมาถึงอย่างรวดเร็ว ขึงแนวกั้น แล้วเข้าออกตรวจสอบที่เกิดเหตุ
ความจริงเห็นได้ชัด ไม่เหลืออะไรให้สงสัย เรื่องที่มีคนตายสามคนในคืนเดียวที่บ้านเก่าตระกูลซูแพร่ไปทั่วหมู่บ้านละแวกนั้นในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน กลายเป็นเรื่องซุบซิบระหว่างมื้ออาหารของทุกคน
บางคนบอกว่าซูชุนหงใจเหี้ยมเกินไป ถึงกับกล้าฆ่าแม่แท้ ๆ ของตัวเอง
อีกหลายคนถอนหายใจ บอกว่าทั้งหมดเป็นเพราะผัวเมียตระกูลซูบีบคั้น เด็กสาวดี ๆ คนหนึ่งถูกผลักให้เดินไปจนสุดทาง