เจียงซงยิ้มพลางหยิบนมลูกอมขึ้นมาหนึ่งเม็ด ค่อย ๆ แกะกระดาษห่อออก แล้วป้อนเข้าปากหยาหยา
หยาหยาอ้าปากเล็ก ๆ รับนมลูกอมเข้าไป กลิ่นหอมเข้มข้นของนมละลายอบอวลไปทั่วปากทันที หวานละมุน เป็นของที่อร่อยที่สุดเท่าที่เธอเคยกินมาตั้งแต่เกิด
เธอหรี่ตาลงอย่างมีความสุข เท้าเล็ก ๆ กระทืบพื้นไม่หยุด พูดเสียงอู้อี้ว่า “ว้าว! อร่อยจัง! หยาหยาชอบ! ขอบคุณค่ะคุณลุง! คุณลุงเป็นคนดีสุด ๆ เลย!”
ซูเจี้ยนเย่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พูดอย่างทั้งขำทั้งจนใจว่า “เด็กคนนี้นี่นะ แค่มีของกินให้ก็เห็นว่าเป็นคนดีไปหมด”
หยาหยาหัวเราะคิกคัก เผยเขี้ยวเล็ก ๆ สองซี่ออกมา ไม่ได้เถียงสักคำ
เจียงซงยัดนมลูกอมทั้งกล่องใส่มือหยาหยา ลูบผมนุ่ม ๆ ของเธอแล้วกำชับว่า “เอาละ เอาไปแบ่งกับพวกพี่ ๆ กินนะ อย่ากินทีเดียวเยอะเกินไปล่ะ ระวังฟันผุ”
หยาหยาพยักหน้าแรง ๆ กอดกล่องลูกอมหนักอึ้งไว้ แล้วจู่ ๆ ก็เขย่งปลายเท้าขึ้น หอมแก้มเจียงซงดังจุ๊บใหญ่หนึ่งที
จากนั้นเธอก็กอดกล่องลูกอม วิ่งหนีเข้าบ้านไปเหมือนกระต่ายน้อยที่ตกใจ
เจียงซงชะงักไปทันที เขายกมือขึ้นแตะแก้มที่หยาหยาเพิ่งหอมโดยไม่รู้ตัว ตรงนั้นยังคงมีสัมผัสนุ่มนวลของเด็กหญิงและกลิ่นหอมนมจาง ๆ หลงเหลืออยู่
ความอ่อนโยนที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนจู่โจมหัวใจเขาในชั่วพริบตา ทำให้ทหารผู้ห้าวหาญที่เห็นความเป็นความตายมาจนชินในสนามรบ รู้สึกถึงระลอกคลื่นแปลกใหม่ในใจ
เขายืนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะยิ้มแล้วส่ายหน้า ลุกขึ้นยืน