หลินหว่านจือไหวตัวเร็ว รีบก้าวไปขวางหน้าซูเจี้ยนเย่ แล้วยื่นมือผลักหลิวกุ้ยหลานที่พุ่งเข้ามาจนหงายหลังล้มลงกับพื้นอย่างแรง
หลิวกุ้ยหลานมึนงงไปหมด พอลุกขึ้นมาก็ชี้หน้าหลินหว่านจือ ดวงตาแดงก่ำพลางด่าทอ “แกมันนังสารเลว! กล้าดียังไงมาผลักฉัน! ถ้าไม่ใช่เพราะนังจิ้งจอกอย่างแกคอยยุยง ลูกสามจะตีตัวออกห่างจากพวกเราได้ยังไง! วันนี้ฉันจะฉีกปากแกให้เละ!”
“เก็บแรงไว้เถอะ” หลินหว่านจือไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เพียงมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา
“เมื่อก่อนเธอทำเรื่องชั่วอะไรไว้ เธอก็รู้แก่ใจดี เธอใช้ฉันกับเจี้ยนเย่เหมือนวัวควาย งานดี ๆ ยกให้ลูกชายคนโตกับคนรอง ส่วนงานสกปรกงานหนักโยนมาให้พวกเราหมด
ตอนนี้เห็นว่าพวกเรามีชีวิตดีขึ้น ก็เลยอยากมาเอาเปรียบหรือไง? บอกไว้เลย ตราบใดที่ฉันยังอยู่ พวกแกตระกูลซูอย่าหวังจะมาเอาเปรียบจากบ้านเก่าแม้แต่สตางค์แดงเดียว!”
สิ้นเสียง ก็เห็นหยาหยาลากท่อนไม้ขนาดใหญ่เท่าข้อมือมาจากมุมลานอย่างทุลักทุเล ขาสั้น ๆ วิ่งต้วมเตี้ยมมาข้างหลินหว่านจือ แล้วยัดท่อนไม้ใส่มือเธอ ก่อนพูดเสียงเล็กเสียงน้อยว่า
“แม่ เอาอันนี้ไป ใช้อันนี้ตี ไม่อย่างนั้นมือแม่จะเจ็บนะ”
หลินหว่านจือรับท่อนไม้มา ก้มลงยิ้มให้หยาหยาแล้วลูบศีรษะเล็ก ๆ ของลูก “มีแต่หยาหยาของเราที่รู้จักห่วงแม่”
จากนั้นเธอก็เงยหน้า ถือท่อนไม้ก้าวไปข้างหน้า มองแม่ลูกทั้งสามของหลิวกุ้ยหลานด้วยแววตาเย็นเยียบ “ฉันถามอีกครั้ง พวกแกจะไสหัวไปเอง หรือจะให้ฉันใช้ไม้ไล่ตีออกไป?”
หลิวกุ้ยหลานมองท่อนไม้ใหญ่ในมือหลินหว่านจือ แล้วมองท่าทางเอาเรื่องของเธอ ความกร่างเมื่อครู่ก็หดหายไปกว่าครึ่งทันที
เธอไม่กล้าเข้าไปปะทะตรง ๆ จึงทำได้แค่ถ่มน้ำลายอย่างแรง แล้วทิ้งคำขู่ไว้ “พวกแกคอยดูเถอะ! เรื่องนี้ยังไม่จบ!”