ในบ้านดินของหน่วยงานกองผลิต ลมหนาวเล็ดลอดผ่านร่องหน้าต่างพัดเข้ามาในห้อง หอบเกล็ดหิมะจากข้างนอกมาด้วย กระทบกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าที่ปิดหน้าต่างไว้จนเกิดเสียงซู่ซ่า
โจวเหล่าเกินกับซูโส่วเถียนนั่งยอง ๆ หันหน้าเข้าหากันอยู่ข้างเตียงเตาอุ่น กระถางถ่านใกล้เท้าทั้งคู่ใกล้มอดเต็มที ในมือของทั้งสองกำไปป์สูบยาเส้นไว้แน่น ประกายไฟในกล้องยาสูบสว่างวาบแล้วดับลง กลิ่นควันฉุนปนกับความกลัดกลุ้มทั่วห้อง กดทับจนแทบหายใจไม่ออก
คิ้วขมวดแน่นจนเป็นปม ทั้งคู่สูบยาเส้นไปสามสี่กล้องแล้ว แต่ไม่มีใครเริ่มพูดก่อน
สุดท้ายซูโส่วเถียนก็เป็นฝ่ายหมดแรงใจ เขาถอนหายใจยาว เคาะกล้องยาสูบกับขอบเตียงเตาอุ่นดังป๊อก ๆ
“สองวันนี้ฉันพาพวกผู้ชายแข็งแรงในกองขึ้นเขาไปทั่วแล้ว วางกับดักไว้หลายสิบจุด อย่าว่าแต่กวางหรือกระต่ายเลย ไก่ป่าสักตัวก็ยังจับไม่ได้ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป คงต้องบุกเข้าไปในป่าลึกแล้วล่ะ”
“ไม่ได้!” โจวเหล่าเกินเงยหน้าขึ้นฉับพลัน ชี้ก้านกล้องยาสูบไปทางเขา เสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายครูดกัน
“ป่าลึกเป็นที่แบบไหน? มีทั้งหมีดำ ทั้งฝูงหมูป่า หิมะตกกลบจนแยกทางไม่ออกด้วยซ้ำ ปีก่อนหนุ่มสองคนจากกองหงซิงข้าง ๆ เข้าไป คนหนึ่งโดนหมีตะปบจนซี่โครงหัก อีกคนโดนความเย็นกัดเท้าไปครึ่งข้าง นอนติดเตียงเตาอุ่นจนถึงฤดูใบไม้ผลิ! ถ้าใครเกิดเรื่องขึ้นข้างใน แล้วเราจะไปอธิบายกับคนทั้งกองยังไง?”
“แล้วคุณว่าเราควรทำยังไง?” ซูโส่วเถียนร้อนใจ ขยับเข้ามาใกล้อีกนิด น้ำเสียงทั้งต่ำทั้งเร่งร้อน
“อีกครึ่งเดือนแม่น้ำก็จะกลายเป็นน้ำแข็งแล้ว พอหิมะปิดเขา เข้าฤดูหิมะเมื่อไร แม้แต่รากหญ้าก็ขุดไม่ได้ ถึงตอนนั้นอยากล่าสัตว์หาอะไรกินก็หมดทาง!
บ้านคนชราไร้คู่สิบกว่าหลังในกอง จะให้เรายืนมองพวกเขาหิวโหยตาปริบ ๆ ได้ยังไง?”