ชาวบ้านรอบข้างพากันฮือฮา สายตาที่มองหลี่วั่งเต็มไปด้วยความดูแคลนและโกรธแค้น
“ที่แท้เขาก็เป็นคนโกหกจริง ๆ!”
“หน้าด้านเกินไปแล้ว! ถึงกับทำเรื่องแบบนี้ได้!”
“เกือบบีบผู้หญิงคนนั้นให้ตายอยู่แล้ว เลวเหมือนสัตว์เดรัจฉานจริง ๆ!”
โจวเหล่าเกินมองบาดแผลนั้นด้วยความโกรธจนตัวสั่น เขาชี้หน้าหลี่วั่งแล้วตวาดเสียงเข้ม “หลี่วั่ง! ยังมีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม?”
หลี่วั่งหน้าซีดเผือด ทรุดลงไปกองกับพื้นจนหมดเรี่ยวแรง ไม่อาจเอ่ยคำแก้ตัวออกมาได้อีก
พ่อของเขา หลี่ซาน กับแม่ของเขา หยางชุน ต่างก็ตกตะลึง นั่งแหมะอยู่บนพื้น ร้องไห้คร่ำครวญอ้อนวอนขอความเมตตา
“หัวหน้ากองผลิต ได้โปรดไว้ชีวิตลูกชายฉันด้วย! เขาแค่เลอะเลือนไปชั่ววูบ!”
“ใช่แล้ว หัวหน้ากองผลิต เขายังหนุ่มยังแน่น ไม่รู้ความ ให้โอกาสเขากลับตัวสักครั้งเถอะ!”
“ไว้ชีวิตเขาเหรอ?” โจวเหล่าเกินกล่าวเสียงเย็น “ถ้าฉันไว้ชีวิตเขา แล้วความทุกข์ที่สหายเจิ้งต้องเผชิญล่ะ? ชีวิตที่เกือบถูกเขาบีบให้ตายล่ะ? โจวเฉิง!”
“ครับ!” โจวเฉิงขานรับ
“ไปกองสังคมเดี๋ยวนี้ ไปตามเจ้าหน้าที่ตำรวจมา! พาตัวไอ้สารเลวนี่ไป ให้กฎหมายลงโทษมัน!” โจวเหล่าเกินสั่ง
“ได้ครับ! ผมจะไปเดี๋ยวนี้!” โจวเฉิงพยักหน้าแล้วหันหลังเตรียมเดินออกไป
“เดี๋ยวก่อน!”
เสียงชราดังมาจากด้านนอกฝูงชน
ทุกคนหันไปมอง เห็นชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาช้า ๆ โดยใช้ไม้เท้าค้ำยัน
เขาคือผู้อาวุโสของตระกูลหลี่ หลี่สื่อไฉ เป็นผู้มีอาวุโสสูงสุดในตระกูลหลี่ คำพูดของเขามีน้ำหนักมาก
หลี่สื่อไฉเดินมาหยุดตรงหน้าโจวเหล่าเกิน แล้วพูดเสียงขรึม “เหล่าโจว เรื่องนี้หลี่วั่งทำไม่ถูก ฉันขอโทษแทนเขาต่อพวกคุณและสหายเจิ้ง
พวกคุณต้องการค่าชดเชยเท่าไร ตระกูลหลี่จะจ่ายให้ ขอแค่ยอมปล่อยเขาไปสักครั้ง อย่าแจ้งตำรวจเลย”