"ของสิ่งนี้สามารถละลายศพได้ ที่แท้จึงได้ชื่อว่าผงสลายกระดูก!" จี้ตี๋มองดูเสื้อผ้าบนพื้น อดสูดลมหายใจเย็นเยือกไม่ได้
เพื่อป้องกันไม่ให้ผงนั้นเปื้อนติดตัว เขาจึงค่อยๆ อุดจุกไม้กลับเข้าไป เก็บขวดกระเบื้องใส่ในถุงเก็บสมบัติอีกครั้ง จึงรู้สึกโล่งใจ หันกลับมามองเสื้อผ้าบนพื้นอีกครั้ง
ยามนี้ปัญหาศพได้รับการแก้ไขแล้ว จี้ตี๋มีสติที่แจ่มชัดเป็นอย่างยิ่ง ไม่รีบร้อนจากไป แต่กลับเร่งเก็บกวาดสถานที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว
ศพของบุรุษหน้าโย่งได้ระเหยไปแล้ว เหลือเพียงเสื้อผ้ากับกระบี่เล่มนั้น เก็บรวมใส่ถุงเก็บสมบัติทั้งหมด จี้ตี๋ก็เดินตามรอยเท้า เก็บผลชุบปราณทวีที่เพิ่งโยนทิ้งไปก่อนหน้านี้ เก็บคืนมาทีละลูก
จากนั้นก็ตรวจค้นโดยรอบอย่างละเอียดรอบคอบ จนแน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดตกหล่น จึงกลับไปยังก้อนหินก้อนนั้น เก็บเสื้อผ้าที่เคยโยนทิ้งไว้เพื่อล่อบุรุษหน้าโย่งกลับคืนมา
"สิ่งของพวกนี้จะจัดการอย่างไรดี!"
ยามนี้เวลากลางคืนผ่านไปเกินครึ่งแล้ว จี้ตี๋ไม่รีบกลับคอกสัตว์ แต่กลับมองถุงเก็บสมบัติของบุรุษหน้าโย่งด้วยความลำบากใจ
เมื่อครู่เขาได้ตรวจสอบแล้ว ข้างในมีหินวิญญาณสามสิบกว่าก้อน นอกนั้นก็ไม่มีของดีอะไร
ของดีเพียงอย่างเดียวก็คือกระบี่เล่มนั้น!
แต่กระบี่เล่มนี้เด่นเกินไป ไม่รู้ว่าบุรุษหน้าโย่งเคยนำมันออกโชว์ต่อหน้าผู้อื่นหรือไม่ จี้ตี๋ก็ไม่กล้านำออกมา และพกติดตัวไปก็ไม่ปลอดภัย
เพราะเมื่อคราวก่อนตอนที่เขาได้ถุงเก็บสมบัติของจางเฟิงมา ก็ถูกผู้หญิงใจร้ายนั่นสัมผัสได้