บุรุษหน้าโย่งรูม่านตาหดตัวฉับพลัน ไม่อาจเข้าใจว่าจี้ตี๋ค้นพบตนได้อย่างไร จึงรีบยกแขนขึ้นป้องกันในพริบตา
วินาทีต่อมาจี้ตี๋ต่อยหมัดหนึ่งกระแทกลงบนนั้น บุรุษหน้าโย่งร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกายถอยกรูดไปหลายก้าว แขนทั้งข้างสั่นเทิ้มตกต่ำลง
สีหน้าเขาย่ำแย่ยิ่งนัก เงยหน้ามองเด็กหนุ่มเบื้องหน้า
“น่ารังเกียจ เจ้าค้นพบได้อย่างไรว่าบนเสื้อมีละอองเกสรใบม่วง!”
“ละอองเกสรใบม่วง เป็นดังคาด” จี้ตี๋หรี่ตาลง ห้วงใจกระจ่างดั่งกระจกเงา เมื่อกลางวันเหอเฉียงจงใจชนเขา ก็เพื่อหว่านละอองเกสรนี้ลงบนร่าง!
“หึ ต่อให้ถูกเจ้าจับได้แล้วอย่างไร ไอ้หนู จงมอบผลชุบปราณทวีในถุงเก็บสมบัติมาเสียดี ๆ ข้าจะให้เจ้าตายอย่างสบายกว่านี้!!” บุรุษหน้าโย่งสงบลงอย่างรวดเร็ว กล่าวเหยียดหยามพลางยิ้มเยาะ
จี้ตี๋เงยตาขึ้น ไม่อาจรู้ว่าเหตุใดเขาจึงอยากสังหารตนเช่นนี้ จึงขมวดคิ้วกล่าว “ข้าไม่มีผลชุบปราณทวี”
“หึ ในเมื่อเจ้าไม่ยอมยื่นให้ ข้าจะสังหารเจ้าแล้วหยิบเอง!” บุรุษหน้าโย่งหัวเราะเย็น ตบถุงเก็บสมบัติหนึ่งที ในมือพลันปรากฏกระบี่ยาวเล่มหนึ่ง แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงกระบี่พุ่งไปข้างหน้า
“เจ้ากล้าสังหารผู้คนในสำนักเจ็ดทิพย์ ไม่กลัวว่าสำนักจะตั้งข้อหาโทษหรือ!” จี้ตี๋มีสีหน้าหม่นทะมึน รู้ดีว่าวันนี้มิอาจจบลงด้วยดีได้
ขณะที่ลำแสงกระบี่จู่โจมเข้ามา ฝีเท้าเบื้องล่างเคลื่อนข้ามอย่างรวดเร็ว หลบหลีกฉับพลัน
ได้ยินเพียงเสียงตูม กระบี่ยาวเกือบจะเฉียดหัวไหล่ไป ทะลวงหินด้านหลังเป็นรู!
“จงโทษที่ตนมีสมบัติล้ำค่า และยังล่วงเกินศิษย์พี่ซ่ง! ส่วนเรื่องสังหารเจ้า ข้าคือพ่อบ้าน ใครเลยจะค้นพบ? ไหนจะด้วยผงสลายกระดูก เจ้าจะตายอย่างไร้ซากศพ บริเวณนี้ไร้ผู้คน ใครเลยจะรู้ว่าข้าเป็นผู้สังหาร!”