ได้ยินเสียงอันคุ้นเคย จี้ตี๋รีบหันกลับมาคำนับทันที พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มประจบประแจง: "ศิษย์พี่เจียง ข้าน้อยคารวะ"
เจียงมั่วหลีจ้องเขาแววตาไม่เป็นมิตรนัก ส่วนงูดำราวกับพบที่พึ่งพิง มันแลบลิ้นซ่า ๆ สายตามีแววดูแคลนอย่างน่าอัศจรรย์ใจราวกับคน
เจ้าใช้คนอื่นข่มข้า คราวหน้าค่อยว่ากันใหม่ ศิษย์พี่เจียงย่อมมีเวลาที่ไม่อยู่บ้าง
จี้ตี๋แอบถลึงตาใส่มัน แล้วเอ่ยอย่างลำบากใจ: "ศิษย์พี่เจียง ตามระเบียบแล้ว ทุกเจ็ดวันต้องชำระล้างมันครั้งหนึ่ง แต่มันไม่ยอมให้ความร่วมมือ ข้าน้อยทำภารกิจไม่ได้จริง ๆ!"
เจียงมั่วหลีก้าวเข้ามาแล้ว ลูบหัวงูดำ พลางกล่าว: "งูน้ำทิพย์อาศัยอยู่ใกล้พื้นที่ชุ่มน้ำ ตัวมันเองไม่ชอบน้ำนัก ย่อมไม่ยอมอาบน้ำ พวกเจ้าก็ไม่ศึกษานิสัยมันให้ดี ฝืนบังคับให้มันอาบ มันจะไม่คลุ้มคลั่งได้อย่างไร"
จี้ตี๋ยืนงงไปครู่หนึ่ง จึงเพิ่งรู้ว่าที่ผ่านมางูดำคลุ้มคลั่งเพราะเหตุนี้
"ต่อไปเจ้าให้มันอาบน้ำเดือนละครั้งก็พอ เราจะทำให้มันไม่ขัดขืนเจ้า" เจียงมั่วหลีหมอบลงข้างเท้าเขา ปลดโซ่ตรวนที่หางงูดำให้มัน
นางมาที่นี่ใช่เพียงมาตรวจตราดูงานของจี้ตี๋เท่านั้น
"ขอรับ" มีเรื่องดี ๆ แบบนี้ จี้ตี๋ย่อมไม่ปฏิเสธ เห็นนางดูท่าจะปล่อยงูดำ ก็สงสัยว่านางจะทำอะไร
ไม่นานเขาก็รู้คำตอบ
"เข้า!" เจียงมั่วหลีปลดโซ่ตรวนงูดำเสร็จ หยิบถุงเล็กสีน้ำตาลจางออกมา กระซิบเบา ๆ งูดำตัวมหึมากลายเป็นแสงวาบหนึ่ง ถูกดูดเข้าไปในถุงเล็กใบนั้น
"ถุงเก็บสมบัติกลับบรรจุสิ่งมีชีวิตเข้าไปได้ด้วย" จี้ตี๋มองภาพนั้น รู้สึกพิศวงยิ่งนัก