เมื่อเห็นสีหน้าของเด็กหนุ่มที่ราวกับจะร่ำไห้แต่ไร้น้ำตา เจียงมั่วหลีก็กระตุกมุมปาก
“มีความเห็นหรือ?”
“จะกล้ามีความเห็นต่อศิษย์พี่เจียงได้อย่างไร” จี้ตี๋ปฏิเสธในทันที
“ไม่กล้าหรือไม่มี?”
เมื่อเห็นแววตาแย้มยิ้มกึ่งเย้ยหยันของนาง จี้ตี๋ก็สัมผัสได้ถึงหยาดเหงื่อเย็นยะเยือกกลางหลัง จึงเอ่ยวาจาจากใจจริง
“ทั้งไม่กล้า ทั้งไม่มี!”
“งั้นหรือ? เหตุใดข้าจึงไม่เชื่อ?” เจียงมั่วหลีคลี่ยิ้มมุมปาก งูเพลิงตนหนึ่งเลื้อยวนอยู่ที่ปลายนิ้ว
“ฟ้าดินประจักษ์แจ้ง จันทราและสุริยันเป็นพยาน ทุกวาจาที่ข้าเอื้อนเอ่ยต่อศิษย์พี่เจียง ล้วนออกจากใจจริงทั้งสิ้น!” จี้ตี๋ยืนยันหนักแน่น
เจียงมั่วหลีได้ฟังวาจานี้ รู้สึกประหลาดใจยิ่ง แต่ก็ขี้เกียจโต้แย้ง เพียงความคิดพลันวาบก็สลายงูเพลิงที่ปลายนิ้ว แล้วลอยลาลับไป
“ดูแลงูน้ำทิพย์ของข้าให้ดีด้วย ข้าจะหาเวลามาตรวจตรา อย่าให้ข้าพบว่าเจ้าทารุณมันอีก”
จี้ตี๋จึงกล่าวทันทีว่า “ศิษย์พี่เจียงโปรดวางใจ ข้าจะดูแลมันอย่างดีแน่นอน!”
ไร้เสียงตอบรับ เจียงม่อหลีจากลับลอยลาลับไปแล้ว ฝีเท้ายามเดินไร้สุ้มเสียงดังคาด และมิได้เอ่ยถึงเรื่องทารุณงูเมื่อวันก่อนอีก ถือว่าพลิกหน้ากระดาษผ่านพ้นไปแล้ว…
“ส่งนางผู้นี้จากไปเสียที” จี้ตี๋แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ชำเลืองมองงูดำตนนั้น จิตใจเบิกบานยิ่งนัก จึงให้รางวัลมันด้วยผลชุบปราณทวีเม็ดหนึ่งทันที จากนั้นก็ฮัมขับขานบทเพลงสั้น ๆ แล้วออกจากเพิงอสูรไป
“ศิษย์พี่จี้ เหตุใดศิษย์พี่เจียงจึงมาอีกเล่า มิใช่ว่านางมีใจให้ท่านดอกหรือ?” อู๋ฮั่นกระเถิบเข้ามาใกล้ พลางหรี่ตา ทำท่าทางน่าเกลียดยิ่ง