ราตรีล่วงเลยมาเนิ่นนาน ผืนฟ้าประหนึ่งถูกคลุมด้วยม่านแพรดำประดับหมู่ดาราสุกใส
ณ คอกอสูร จี้ตี๋ถือโอกาสยามวิกาลสงัดก้าวออกจากเรือนอย่างเงียบเชียบ หาพื้นที่รโหฐานสำรวจโดยรอบ
เหตุการณ์ยามกลางวันเตือนให้เขาตระหนักว่า คอกอสูรมิใช่ที่ปลอดภัย ดังนั้นต่อไปเขาจะไม่บำเพ็ญเพียรด้วยผลชุบปราณทวีภายในนั้นอีก เพื่อหลีกเลี่ยงการเปิดเผยเตาหลอมทองสัมฤทธิ์
แม้อัตราความเร็วในการฝึกฝนจะลดลงไปมาก แต่ก็จำต้องยอม
เมื่อแน่ใจว่าที่แห่งนี้จะไม่มีผู้ใดมา จี้ตี๋จึงกวาดสายตาหนึ่งรอบแล้วเดินไปด้านหลังหินผาก้อนใหญ่ไม่ไกล ใช้เตาหลอมทองสัมฤทธิ์ยกระดับผลชุบปราณทวีจำนวนหนึ่งก่อนเริ่มเพิ่มพูนพลัง
บัดนี้ผลชุบปราณทวีเพียงหนึ่งผลช่วยเพิ่มพลังให้เขาได้แค่หนึ่งในสามของช่วงแรกเริ่ม และเมื่อเขาบริโภคมากขึ้นเรื่อยๆ พลังก็ยิ่งเสื่อมถอยลง
ทว่าจี้ตี๋มีผลชุบปราณทวีเหลือเฟือที่สุด
คิดว่าการทะลวงถึงขั้นหลอมลมปราณขั้นห้า คงเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น!
ใต้แสงจันทร์ จี้ตี๋นั่งขัดสมาธิหลังหินผา หูคอยฟังความเคลื่อนไหวโดยรอบตลอดเวลา หากมีผู้ใดเฉียดใกล้ก็จะสัมผัสได้แต่แรก
ย่างเข้าสู่เหมันตฤดู รอบด้านจึงเงียบสงัดยิ่งนัก มีเพียงเสียงลมรัตติกาลพัดใบไม้ไหวดังซ่า
จี้ตี๋ตั้งใจกลั่นดูดซึมผลชุบปราณทวีเพิ่มพูนพลังปราณ ภายใต้สายลมยามค่ำคืน ชุดศิษย์สีฟ้าที่สวมใส่ปลิวไสว ร่างกายดูค่อนข้างซูบผอม ใบหน้ากลับงดงามกว่าเมื่อคราแรกเข้าสำนักเจ็ดทิพย์มาก