เจียงมั่วหลีมิได้เอ่ยวาจาใดอีก เพียงหมุนกายจากไปอย่างไม่แยแส
“ศิษย์พี่เจียงจากไปแล้ว ศิษย์พี่จี้หลีกเลี่ยงภัยมาได้อย่างไร?” อู๋ฮั่นเข้ามาหาอย่างใคร่รู้ ดวงตาเปี่ยมความเลื่อมใส
“ศิษย์พี่เจียงเป็นผู้มีเหตุผล ข้าได้ชี้แจงต้นสายปลายเหตุให้นางทราบแล้ว นางจึงให้อภัย มิได้ถือโทษข้า” จี้ตี๋ตอบไปอย่างขอไปที
“เช่นนั้นนางกล่าวว่าห้าวันหมายความว่าอย่างไร?” อู๋ฮั่นคลางแคลงใจ
“เรื่องไม่ควรถามก็อย่าถาม นี่เป็นความลับระหว่างข้ากับศิษย์พี่เจียง หากเจ้าไปรู้เข้า นางจะโกรธเอา” จี้ตี๋ยิ้มตบไหล่เขา หางตามองเห็นเฮ่อซงเดินจากไปด้วยสีหน้าบึ้งตึง ในใจพลางหัวเราะเย็น
“ปล่อยให้มันมีชีวิตต่อไปอีกสักพัก”
เจ้าหมอนี่หมายเอาชีวิตเขาครั้งแล้วครั้งเล่า น่ารำคาญราวกับแมลงวันที่คอยส่งเสียงหึ่งๆ จี้ตี๋มิใช่คนจิตใจดีงาม ย่อมมีโทสะ
แต่นี่คือสำนักเจ็ดทิพย์ ซึ่งยังมิอาจสังหารมันได้ ก็ให้มันมีชีวิตอยู่อีกสักหน่อย
อย่างไรเสีย ด้วยความสามารถของมัน ก็เพียงสร้างความรำคาญ มิอาจก่อคลื่นลมใดๆ ได้
จี้ตี๋ส่ายศีรษะก่อนกลับเข้าเรือน
วันต่อมา คอกอสูรกลับคืนสู่ความสงบ หากแต่หลังผ่านความผันผวน ภายในคอกอสูรก็มีความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง
บัดนี้ ศิษย์ทั้งมวลในคอกอสูร นอกจากเฮ่อซงแล้ว ล้วนมองเขาด้วยความยำเกรง
เขามีทีท่าว่าได้กลายเป็นผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งแห่งคอกอสูร โดยปริยายแล้วย่อมมีศิษย์บางส่วนไม่พอใจ สายตามุ่งร้ายต่อเขาแฝงเร้นไว้