นางเป็นหญิงงามล่มฟ้า สวมอาภรณ์ชุดวังแดงดั่งเปลวเพลิง ชายกระโปรงยาวลากพื้น ย่างกรายอย่างเชื่องช้า
ศิษย์คอกอสูรที่พบพาน ล้วนก้มศีรษะคารวะด้วยความเคารพ มิกล้าเผยอารมณ์อื่นใด
"คารวะศิษย์พี่เจียง"
เจียงมั่วหลีมีสีหน้าเย็นชา นางเดินไปจนถึงเพิงพักอสูรในซุ้มคอกหมายเลขสิบเอ็ด
"ไอ้เด็กใหม่ซวยแล้ว" เหล่าศิษย์มองแผ่นหลังนาง ส่ายหน้าด้วยความเวทนา มิกล้าตามเข้าไป
"ศิษย์พี่จี้ ศิษย์พี่เจียงมาแล้ว! เรียกท่านเข้าไปพบ!" มิช้า อู๋ฮั่นก็มายืนหอบอยู่หน้าประตูของจี้ตี๋
"มาแล้วหรือ ข้าไปดูหน่อย" จี้ตี๋ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว จึงยุติการฝึกฝนก่อนเวลา หลังจากได้ฟังข่าวก็เดินออกจากเรือน
เวลานี้หน้าเพิงอสูรมีศิษย์จำนวนมากมาชุมนุมกัน เมื่อเห็นเขาปรากฏกาย แววตาอันเยือกเย็นคู่หนึ่งก็จ้องมองมา
จี้ตี๋รู้ดีว่าเป็นผู้ใด เกียจคร้านจะใส่ใจ เดินตรงไปทางเพิงพัก
"ศิษย์พี่จี้ ท่านเข้าไปเองเถิด" อู๋ฮั่นหยุดอยู่ด้านนอกเพิงพัก รู้สึกหวาดหวั่น ไม่กล้าเข้าไป
"อืม" จี้ตี๋ไม่ได้บังคับให้เขาตาม เดินเข้าไปผู้เดียว
ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจนัก อย่างไรเสียตนก็เป็นฝ่ายทำร้ายอสูรของนางก่อน
"คราวนี้ข้าจะดูเจ้าซิยังจะโชคดีเช่นเดิมหรือไม่" เฮ่อซงจ้องมองแผ่นหลังของเขาอย่างอาฆาต หัวเราะเย็นเยียบ คาดเดาล่วงหน้าถึงภาพที่จี้ตี๋ถูกเจียงมั่วหลีที่เกรี้ยวกราดสังหารทิ้งในทันทีที่เข้าไป
ขณะนี้ภายในซุ้มคอกหมายเลขสิบเอ็ด ความอ่อนล้าในแววตาของอสรพิษดำหายไปมากแล้ว มันกำลังยื่นหัวเข้าไปหาสตรีผู้หนึ่ง ซุกไซ้ที่เท้าของนาง