สนามแข่งขัน บนอัฒจันทร์มีคนนั่งกระจัดกระจายอยู่ประมาณร้อยกว่าคน เกินครึ่งก้มหน้าขีดไปมาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ
บางคนเงยหน้ามองสนามเป็นครั้งคราว สายตาก็ไม่ได้มีความคาดหวังอะไร
หลินเซียวเอนพิงพนักเก้าอี้ เสียงบรรยายการถ่ายทอดสดบาสเก็ตบอลเล็ดลอดออกมาจากหูฟัง เธอเงยหน้ามองในสนามเป็นระยะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
เฉินโม่ที่นั่งอยู่ข้างๆ นั่งตัวตรง สายตาตามเงาร่างสองคนที่กำลังวอร์มอัพอยู่ข้างสนาม แต่นิ้วก็เผลอเคาะพนักแขนเก้าอี้อย่างไม่รู้ตัว ซ่อนความเหนื่อยหน่ายที่ตัวเองก็ไม่ได้สังเกตไว้บ้าง
ไม่ใช่แค่ผู้ชมที่ไม่มีแรง แต่ผู้ตัดสินหลักข้างสนามก็เอนพิงเก้าอี้ตัดสิน มือถือปากกานับคะแนน เปลือกตาครึ่งปิดครึ่งเปิด
รอบแรกของการแข่งขันระดับเมืองไม่เคยมีความตื่นเต้นอะไร โดยเฉพาะแมตช์นี้ ฝั่งหนึ่งเป็นทหารเก๋าที่ผลงานดีที่สุดในเมืองแต่ตัวเริ่มแก่และฝีมือถดถอย อีกฝั่งเป็นหน้าใหม่ที่เพิ่งได้ใบประกอบอาชีพ
เขาคิดว่า กระบวนการแข่งขันที่กำลังจะเกิดขึ้นก็คงเหมือนกับหลายๆ แมตช์ก่อนหน้านี้ ตีโต้กันไปมาหลายสิบไม้ ชนะแพ้กันด้วยความผิดพลาดและความต่างของแรงที่เหลือ ไม่มีอะไรแปลกใหม่
จากทางประตูด้านข้างสนาม ได้ยินเสียงเชียร์จากสนามบาสเก็ตบอลที่อยู่อีกไม่กี่ถนนเลือนลางเข้ามา รู้สึกได้ถึงความคึกคักตรงนั้นแม้จะมีกำแพงหนากั้น
มีคนบนอัฒจันทร์บ่นเสียงเบา ว่าถ้ารู้งี้ไปดูบาสเก็ตบอลที่ข้างๆ ดีกว่า มานั่งเสียเวลาอยู่ที่นี่
มีเพียงวัยกลางคนสิบกว่าคนที่นั่งแถวหน้า สวมเสื้อกีฬาแบบเดียวกัน พวกเขาเป็นแฟนเก่าของหวางเหอ มือกำไม้เชียร์ไว้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร รอให้การแข่งขันเริ่มอย่างเงียบๆ
หวางเหอยากอยู่หลังเส้นเบส มือซ้ายกำลูกเทนนิสสีเหลืองสองลูก ปลายนิ้วลูบขนสักหลาดบนผิวลูก ปีนี้เขาอายุสามสิบห้าแล้ว หางตาเริ่มมีรอยย่นเล็กๆ กล้ามเนื้อแขนขวายังคงแข็งแรง แต่มองเห็นเส้นเลือดปูดนูนสองสามเส้นที่หลังมือ เล่นเทนนิสอาชีพมาสิบเจ็ดปี จากวัยรุ่นถึงวัยกลางคน ผลงานดีที่สุดคือเมื่อสิบปีก่อนที่เคยผ่านเข้าสู่รอบแรกของรายการระดับประเทศ นั่นก็เป็นไกลที่สุดที่นักเทนนิสเมืองหลินเคยไปถึง
แต่ผลงานไม่ได้นำมาซึ่งประโยชน์จริงจังมากนัก เงินรางวัลของรายการเทนนิสกระจุกตัวอยู่ที่รายการระดับสูง ส่วนรายการระดับเมืองและระดับภูมิภาคเงินรางวัลน้อยจนน่าเวทนา
ตอนนี้เขา...ขาดเงินมาก!
ดังนั้นรางวัลนวัตกรรมห้าล้านของฤดูกาลนี้ เขาต้องได้!
สามเดือนที่ผ่านมาเขาขังตัวเองคิด ปรับท่าบริการ เปลี่ยนมุมหน้ากระดาน จนคิดค้นท่าเล่นชุดใหม่ที่ตัวเองไม่เคยใช้ในการแข่งขันทางการมาก่อน ถึงจะเรียกว่านวัตกรรมที่พลิกฟ้าไม่ได้ แต่ก็แตกต่างจากท่าเล่นกระแสหลักอยู่บ้าง เผื่อคณะกรรมการตัดสินจะสบตา
ส่วนโจวหรานฝั่งตรงข้าม เขาไม่ได้ใส่ใจเลย
หน้าใหม่อายุยี่สิบสี่ เพิ่งได้ใบประกอบอาชีพ ผลงานจากการเล่นสมัครเล่นก็ธรรมดาๆ ไม่มีแม้แต่พื้นฐานการฝึกฝนจริงจัง
คู่ต่อสู้แบบนี้ ต่อให้หลับตาก็ชนะได้ ไม่ต้องออกแรงเต็มที่ด้วยซ้ำ เป้าหมายหลักของเขาในวันนี้ไม่ใช่การชนะ แต่คือการใช้ท่าเล่นใหม่ชุดนั้นอย่างราบรื่นในแมตช์ ให้ตีได้หลายไม้ที่สุดเท่าที่จะทำได้ หลังจบการแข่งขันให้คณะกรรมการรางวัลนวัตกรรมเห็นรายละเอียดชัดๆ
เขายักไหล่ ตีลูกกับพื้นสองครั้ง ความรู้สึกยืดหยุ่นที่คุ้นเคยส่งผ่านขึ้นมาตามแขน
เขาคิดว่า บริการแรกที่จะถึง ทรงตัวไว้ก่อน ไม่ต้องเน้นมุมมาก รอให้อีกฝ่ายตีกลับมา แล้วเขาจะใช้วิธีใหม่ที่คิดค้นไว้
ผู้ตัดสินนั่งตัวตรง ยกมือส่งสัญญาณให้ทั้งสองฝ่ายเตรียมพร้อม เสียงผ่านลำโพงออกมา ดูเฉื่อยชาไม่มีเรี่ยวแรง
"เริ่มการแข่งขัน เซตแรก ผู้เล่นหวางเหอบริการ"
หวางเหอหายใจเข้าลึก ก้าวเท้าซ้ายไปครึ่งก้าว มือซ้ายโยนลูกสูงขึ้น แสงอาทิตย์ตกกระทบลูกเทนนิสสีเหลือง วาดเป็นเส้นโค้งชัดเจน เขาเอนตัวไปด้านหลัง ใช้แรงจากเอวและหน้าท้อง ตีลงไปเต็มแรง โดนผิวลูกอย่างจัง เสียงตูมทึบ ลูกเทนนิสหมุนแรงพุ่งตรงไปยังมุมในของแดนคู่ต่อสู้
คุณภาพการบริการถือว่าปานกลาง ไม่ใช่ระดับที่ดีที่สุดของเขา แต่จัดการหน้าใหม่คนหนึ่งได้สบายๆ วินาทีที่บริการเสร็จ ความคิดของหวางเหอลอยไปถึงไม้ถัดไปแล้ว
เขายังไม่รีบกดไปข้างหน้า ยืนเฉยๆ หลังเส้นบริการ รอให้โจวหรานตีลูกกลับมา ในจินตนาการของเขา หน้าใหม่ระดับนี้เจอบริการของเขา มากสุดก็ได้แต่ตีบล็อกกลับมาอย่างลนลาน คุณภาพลูกกลับมาไม่ได้สูงแน่นอน พอดีให้เขาได้โอกาสโชว์ท่าใหม่
ฝั่งตรงข้ามตาข่าย โจวหรานขยับเท้าเล็กๆ ปรับตำแหน่ง ร่างกายที่เสริมค่าสถานะแล้วคล่องแคล่วกว่าเดิมมาก
วิถีลูกที่ลอยมาชัดเจนในสายตาเขา ไม่มีความรีบร้อน ไม่มีความคิดฟุ้งซ่าน รายละเอียดการออกแรงของนกนางแอ่นบินกลับรังถูกบันทึกลงในความทรงจำของกล้ามเนื้อเรียบร้อยแล้ว
วินาทีที่เท้าลงตำแหน่ง หน้ากระดานเอียงตามธรรมชาติ ข้อมือหมุนเบาๆ หันรับลูกแล้วตัดลงไป
ไม่มีเสียงตีลูกดังชัดเจน มีเพียงเสียงกระดานเฉือนขนลูกเบาๆ ลูกเทนนิสสีเหลืองวาดโค้งต่ำ ลอยข้ามตาข่ายอย่างช้าๆ ดูนุ่มนิ่มไร้แรง เหมือนลูกตีกลับของมือใหม่ที่รีบร้อน
โจวหรานเก็บไม้ยืนนิ่ง สายตาตามลูกเทนนิสไปข้างหน้า ในใจก็ยืนยันได้ว่าระบบให้การหลอมรวมมาไม่ใช่คำพูดลอยๆ เมื่อกี้ตอนฟาดไม้ มุมการออกแรง การหมุน ทุกจุดแม่นยำพอดี ไม่ต่างจากท่าในการ์ตูนแม้แต่นิดเดียว
เขาทำนกนางแอ่นบินกลับรังออกมาได้สำเร็จ!
ฟาดไม้ครั้งแรก เขาก็รีบใช้ท่าไม้นี้ มันคือความฝันของเขาที่จะใช้ท่าไม้ของเจ้าชายลูกสักหลาดในโลกความจริง ตอนนี้มีโอกาสทำให้ฝันเป็นจริงแล้ว เขาจะอดใจไหวได้ยังไง!
หวางเหอเงยหน้ามองลูกที่ลอยมา มุมปากเผลอยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
สมกับเป็นมือใหม่!
ลูกช้า โค้งต่ำ จุดลงหน้ายังเฉียงๆ อีก นี่มันโอกาสที่ส่งมาให้ถึงที่ เขายังมีเวลาปรับลมหายใจ ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างไม่รีบร้อน มือขวายกไม้เตรียมมุมไว้แล้ว
"ใช้ท่าไซด์สปินตัดลงนั่นเลย!"
"ท่าทางกว้างพอ ภาพก็โดดเด่นพอ คณะกรรมการน่าจะสังเกตเห็น!"
ในหัวเขาวิ่งผ่านท่าเล่นที่เรียกว่านวัตกรรมซึ่งเขาคิดค้นเองไปแล้วรอบหนึ่ง
ก้าวเท้าข้ามไปถึงจุดลงลูก ไม้ถูกยกขึ้นสูงระดับพอดี ตอนนี้เอง ลูกเทนนิสก็กระแทกลงบนคอร์ทพื้นแข็ง ไม่มีเสียงสะท้อนกลับใสๆ เหมือนเคย กลับเป็นเสียงเสียดสีดังแหลมแทน
"ซู่ๆๆ——"
ท่าทางของหวางเหอหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
"ผิดปกติ เสียงนี้มันดูไม่ค่อยถูก!"
เขาเล่นมาสิบกว่าปี ลูกเทนนิสตกลงพื้นเสียงยังไง หลับตาก็แยกออก
เมื่อกี้นี้ เสียงเสียดสีหนักเกินไป!
ยังไม่ทันได้คิดให้ละเอียด ภาพตรงหน้าก็ทำให้รูม่านตาหดทันที เขาเห็นว่าลูกเทนนิสที่ควรจะเด้งขึ้นมาถึงระดับเอว พอตกลงพื้นกลับ...ไม่เด้งขึ้นมาปกติ!
กลับเหมือนติดอยู่บนพื้น ลากไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว
วิถีต่ำและราบ ความเร็วยิ่งกว่าตอนก่อนตกพื้นเสียอีก
"เป็นไปได้ยังไง?"
สมองของหวางเหอ"วูบ"ไปชั่วขณะ ว่างเปล่า ร่างกายตอบสนองเร็วกว่าความคิด เขาพุ่งไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ ไม้ยื่นไปสุดแขน อยากจะเอื้อมถึงลูกที่บินติดพื้น แต่ไกลเกินไป ความเร็วกว่าที่เขาคาดไว้มาก
เฉียดกรอบไม้ของเขาผ่านไป กระแทกตาข่ายกั้นด้านในเส้นหลังเสียง"ตึ้ง"ทึบ แล้วค่อยตกพื้น
หวางเหอค้างท่าพุ่งรับลูก หมอบอยู่บนพื้น มือขวายังยื่นค้างกลางอากาศ ลมพัดผ่านหู พาความร้อนจากสนามมา แต่เขากลับรู้สึกแผ่นหลังเย็นวาบ
เขาค่อยๆ เก็บมือลง มองพื้นใกล้เท้าตัวเอง บนคอร์ทยางมีรอยครูดสีดำชัดเจน เป็นรอยจากการเสียดสีอย่างรุนแรงของลูกเทนนิส ลากจากจุดตกไปเกือบครึ่งเมตร
ไม่เด้งขึ้นมาจริงๆ!
ลูกนั้น ตกพื้นแล้วลากผ่านไปตรงๆ มันขัดกับกฎฟิสิกส์ เล่นเทนนิสมาสิบกว่าปี เขาไม่เคยเจอ...ลูกเทนนิสที่ไม่เด้งหลังจากตกพื้นแบบนี้!
นี่ไม่ใช่วิถีลูกที่เทนนิสปกติจะตีออกมาได้!
เสียงพูดคุยประปรายข้างสนามที่เดิมทีเงียบสงัด หยุดลงทันที เฉินโม่ผู้ชมข้างสนามกำลังยกแก้วน้ำจะดื่ม มือค้างกลางอากาศ ดวงตาจ้องรอยครูดในแดนของหวางเหอมั่น น้ำหกใส่อกเล็กน้อยก็ไม่รู้สึก
หลินเซียวแฟนสาวของเฉินโม่สวมหูฟัง กำลังฟังบรรยายบาสเก็ตบอลอยู่ เห็นคนข้างตัวผิดปกติ ถอดหูฟังเงยหน้ามองด้วยความสงสัย เห็นพอดีกับที่หวางเหอยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ส่วนลูกเทนนิสกำลังกลิ้งอยู่ใกล้เส้นหลัง
"เป็นอะไรไป แต้มนี้หวางเหอเสียเหรอ?"
เธอไม่เห็นวิถีลูกเมื่อกี้ รู้สึกงงๆ ว่าทำไมทหารเก๋าคนหนึ่งถึงรับลูกตีกลับของมือใหม่ไม่ได้
ไม่มีใครตอบเธอ แฟนเก่าสิบกว่าคนของหวางเหอที่อยู่แถวหน้า เดิมเตรียมไม้เชียร์ไว้แล้ว ตอนนี้ก็อึ้งอยู่กับที่ มองกันไปมองกันมา ไม่มีใครพูด ผู้ตัดสินเดิมเอนพิงพนักเก้าอี้ ตอนนี้นั่งตัวตรง ยื่นคอดูเข้าไปในสนาม ปากกานับคะแนนค้างอยู่เหนือกระดานนับคะแนน ครึ่งวันก็ไม่ยอมเขียนลงไป เขาตัดสินมาเกือบสิบปี เห็นวิถีลูกอะไรมาเยอะแล้ว แต่เมื่อกี้นี้ เขาก็ยังดูไม่ออก
สนามทั้งสนามเงียบไปสองวินาที ตามด้วยเสียงกระซิบกระซาบกันดังขึ้นเรื่อยๆ
บางคนขยี้ตา คิดว่าตัวเองดูผิดไป บางคนเบียดเข้าไปหาคนข้างๆ เพื่อยืนยันภาพเมื่อกี้......
สรุปคือ สนามที่เดิมทีเงียบจนเกือบหลับ โดนโยนก้อนหินเข้าไปกลางสระน้ำ ทันใดนั้นก็เกิดระลอกคลื่น
หวางเหอค่อยๆ ยืดตัวขึ้น เข่าปวดเล็กน้อยจากการพุ่งเมื่อกี้ เขาเก็บลูกเทนนิสที่อยู่ใกล้เท้า นิ้วบีบตัวลูก ออกแรงเล็กน้อย เงยหน้ามองโจวหรานฝั่งตรงข้ามตาข่าย สายตาสลับซับซ้อน
"ลูกเมื่อกี้......บังเอิญหรือเปล่า?"
"หรือว่าคนนี้ จะตีท่าแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนได้จริงๆ?"
หวางเหอพึมพำในใจ
ความคิดเรื่องรางวัลนวัตกรรมห้าล้านผุดขึ้นในหัววูบหนึ่ง แล้วก็ถูกเก็บลงไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ในใจเหลือเพียงความคิดเดียว ลูกเมื่อกี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!
โจวหรานยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม สัมผัสสายตาทั้งสนามที่หันมามอง ในใจสงบนิ่ง
แต้มแรก นกนางแอ่นบินกลับรัง ผลออกมาดีกว่าที่คิดไว้
แต่นี่แค่จุดเริ่มต้น!
เขายกไม้ขึ้น ส่งสัญญาณให้หวางเหอ บริการต่อได้เลย