ประเทศหัวเว่ย เมืองหลินเฉิง สนามเทนนิสเก่าๆ ครึ่งๆ กลางๆ
การแข่งขันแมตช์หนึ่งกำลังจะเริ่มต้นขึ้น
บนอัฒจันทร์มีคนนั่งอยู่ราวๆ ร้อยคน กระจายกันบางตา ไม่มีใครตะโกนเชียร์ ไม่มีเสียงโห่ร้อง มีเพียงเสียงพูดคุยประปรายปนกับเสียงลม ลอยอยู่เหนือสนาม
"เทนนิสก็วนอยู่แค่นั้นแหละ จะให้ดูอะไร?"
ผู้ชมชื่อหลินเซียวเม้มปาก กดเปิดปิดหน้าจอมือถือไปมา ร่างเอนลงบนพนักพิงอย่างหมดอาลัยตายอยาก
วันนี้เธอตั้งใจจะดูบาสเก็ตบอลที่บ้านแท้ๆ ดันถูกแฟนหนุ่มลากมาดูเทนนิส นั่งไปไม่ถึงสิบนาทีก็เริ่มอึดอัดไปทั้งตัว
"ใจเย็นๆ วันนี้มันไม่เหมือนเดิม"
เฉินโม่ แฟนหนุ่มของหลินเซียว ยิ้มพลางสะกิดแขนเธอเบาๆ สายตาจับจ้องไปที่นักกีฬาที่กำลังวอร์มร่างกายอยู่ที่ขอบสนาม
"คนที่ใส่ชุดแข่งสีน้ำเงินเข้มนั่น ชื่อหวางเหอ เป็นนักเทนนิสอาชีพที่ทำผลงานดีที่สุดในประวัติศาสตร์ของเมืองหลินเฉิงเรา ปีนั้นเคยเข้าไปถึงรอบแรกของรายการระดับประเทศจริงๆ ด้วย สถิติแบบนี้ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครในเมืองหลินเฉิงทำลายได้"
พอได้ยิน หลินเซียวก็เย้ยหยันในลำคอ นิ้วเลื่อนเปิดหน้าจอถ่ายทอดสดบาสเก็ตบอลในมือถือ
"เล่นดีแล้วไง ยังไงก็เป็นสไตล์เดิมๆ ตีลูกยาว สลับฟอร์แฮนด์แบ็คแฮนด์ ขึ้นไปสักเลย์อัพ ดูสิบนาทีก็รู้ว่าที่เหลือมันจะวนอยู่อย่างนี้"
"แล้วตอนนี้บาสเก็ตบอล ฟุตบอลมันกำลังมาแรงแค่ไหน อาทิตย์ที่แล้วนัดเปิดฤดูกาลฟุตบอลของเมืองเรา สนามกีฬามีคนนั่งสามกว่าหมื่นคน ใครจะมาสนใจที่นี่ที่เงียบเหงาแบบนี้"
เฉินโม่ไม่ได้เถียงกลับ แค่สายตาไล่ไปตามป้ายแดงที่แขวนอยู่ข้างสนาม น้ำเสียงแฝงความคาดหวังไว้เล็กน้อย
"ลืมรางวัลนวัตกรรมของปีนี้ไปแล้วเหรอ?"
"สมาคมเทนนิสโลกขึ้นเงินรางวัลเป็นห้าล้านแล้ว เพื่อกระตุ้นให้ผู้เล่นคิดค้นท่าทางใหม่ๆ"
"หวางเหอฝึกซ้อมมาหลายปี ครั้งนี้อาจจะซุ่มพัฒนาอะไรใหม่ๆ เพื่อชิงเงินรางวัลก็ได้ ถ้าเขาทำออกมาจริงๆ เราก็ถือว่าได้เห็นประวัติศาสตร์ด้วยตาตัวเองแล้ว"
"ห้าล้าน?"
หลินเซียวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยในที่สุด น้ำเสียงยังเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
"พูดกันมาหลายปีแล้ว ตั้งแต่แสนขึ้นไปเป็นสามล้าน แล้วก็ห้าล้านแบบนี้ ไม่เห็นมีใครได้ไปจริงๆ สักคน"
"เทนนิสพัฒนาเป็นร้อยปีแล้ว เทคนิคที่พอจะคิดค้นได้ก็คิดค้นกันหมดแล้ว จะให้มีอะไรใหม่ๆ ง่ายๆ ที่ไหนกัน"
บทสนทนาของทั้งคู่ปลิวตามลมไปถึงขอบสนาม เข้าไปในหูของโจวหราน แต่กลับเหมือนถูกกั้นด้วยแผ่นน้ำหนาๆ จางหายและไกลออกไป
เขายืนอยู่หลังเส้นเบสไลน์ มือขวากำไม้เทนนิสคาร์บอนไว้แน่น ในหัวกำลังดังหวีดแหลมสูง เหมือนมีเข็มจำนวนนับไม่ถ้วนทิ่มแทงที่ขมับ
แสงแดดจ้าเกินไปจนเขาแทบลืมตาไม่ขึ้น เสียงลมพัดผ่านสนาม กลิ่นยางสังเคราะห์ที่ร้อนระอุลอยอบอวล
เขากระพริบตาถี่ๆ ภาพตรงหน้าเริ่มชัดเจนขึ้นจากความขาวมัว กลายเป็นสนามฮาร์ดคอร์ตสีเขียวน้ำเงิน มีตาข่ายสีดำขึงตรงกลาง ฝั่งตรงข้ามมีชายวัยกลางคนยืนอยู่ รวมถึงผู้ชมที่นั่งประปรายบนอัฒจันทร์
แปลกตา!
ทุกอย่างช่างแปลกตาทั้งหมด!
หัวใจของโจวหรานเต้นไม่เป็นจังหวะ เขาก้มมองโดยไม่รู้ตัว เห็นตัวเองใส่เสื้อกล้ามกีฬาสีขาว เท้าสวมรองเท้าเทนนิสระดับมืออาชีพ พื้นรองเท้าเปื้อนฝุ่นจากสนาม
ไม่ใช่ชุดพนักงานส่งของที่เขามักใส่เป็นประจำ และไม่ใช่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันที่เขาขี่มาสามปี
ความทรงจำที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ไหลบ่าเข้ามาในหัวเหมือนคลื่นยักษ์ อัดแน่นจนขมับกระตุกตุบๆ
เขาถึงได้รู้ตัวว่าตัวเอง...ข้ามมิติมาแล้ว!
เมื่อครู่ หลังเลิกงาน เพื่อจะได้เงินเพิ่ม เขารับงานพิเศษส่งอาหาร กลางคืนฝนตกทัศนวิสัยไม่ดี รถพุ่งชนรถบรรทุกคันหนึ่งอย่างจัง ตาค้างไปชั่วขณะ พอฟื้นขึ้นมากลับมาอยู่ที่นี่แล้ว!
ค้นหาความทรงจำในหัว เขารู้ว่าตัวเขาในโลกนี้ก็ชื่อโจวหราน
อายุยี่สิบสี่ ปี เป็นคนเมืองหลินเฉิงโดยกำเนิด
เพิ่งได้รับสิทธิ์เป็นนักเทนนิสอาชีพเมื่อสามเดือนก่อน เป็นกลุ่มที่อยู่ในระดับต่ำสุดในบรรดาผู้เล่นที่ลงทะเบียนทั้งหมด ไม่มีชื่อเสียง ไม่มีแฟนคลับ แถมยังไม่มีโค้ชจริงจังสักคน
วันนี้เป็นการแข่งขันทางการนัดแรกในอาชีพของเขา รอบแรกของรายการระดับเมืองหลินเฉิง
คู่แข่งคือหวางเหอ ตำนานนักเทนนิสที่วงการเทนนิสหลินเฉิงยกย่อง
ในความทรงจำยังมีเศษเสี้ยวการฝึกซ้อมหลายปีของร่างเดิม ตอนเช้าตรู่หกโมงที่สนามซ้อม รองเท้าเทนนิสที่สึกสามคู่ ไม้เทนนิสระดับโปรที่ซื้อด้วยการประหยัด และเส้นทางที่สะดุดล้มจากการเล่นสมัครเล่นจนมาเป็นอาชีพ
ยังมีข้อมูลอีกมากมายเกี่ยวกับโลกใบนี้ ค่อยๆ แผ่ขยายออกมาจากความทรงจำทีละนิด
นี่คือโลกคู่ขนานที่คล้ายคลึงกับโลกของเขาอย่างมาก จุดแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือเส้นทางการพัฒนากีฬาไม่เหมือนกันโดยสิ้นเชิง
เทนนิสคือกีฬาอาชีพที่ถือกำเนิดเร็วที่สุดในโลกใบนี้ ปัจจุบันมีประวัติศาสตร์ยาวนานเป็นร้อยปี ความแพร่หลายและมูลค่าทางการค้าคงอันดับหนึ่งของโลกอย่างมั่นคง
ระบบเทคนิคต่างๆ ได้รับการพัฒนาให้สมบูรณ์แบบมากแล้ว ตั้งแต่เสิร์ฟจนถึงสไลซ์ ตั้งแต่ตีลูกยาวจากเส้นฐานจนถึงกลยุทธ์หน้าตาข่าย ทุกวิธีที่คิดได้ถูกคนรุ่นก่อนศึกษาจนหมดแล้ว
การแข่งขันอาชีพในช่วงสิบกว่าปีมานี้ สไตล์การเล่นเหมือนกันมากขึ้นเรื่อยๆ ผู้ชมเบื่อหน่ายมานาน อัตราผู้ชมในสนามลดลงทุกปี
ส่วนบาสเก็ตบอล ฟุตบอล ซึ่งเป็นกีฬาที่มีการปะทะหนักกว่า เพิ่งเกิดขึ้นและพัฒนามาเป็นอาชีพอย่างรวดเร็วในช่วงสิบกว่าปีมานี้
ด้วยการปะทะทางร่างกายที่ดุเดือดกว่าและจังหวะการแข่งขันที่เร็วกว่า จึงแย่งชิงกลุ่มผู้ชมและตลาดของเทนนิสอย่างบ้าคลั่ง
เพื่อกอบกู้ความสนใจที่มีต่อเทนนิส สมาคมเทนนิสโลกจึงเปิดตัวแผนฟื้นฟู จัดตั้งรางวัลนวัตกรรมเทคโนโลยีขึ้น โดยผู้เล่นคนใดก็ตามที่ใช้ทักษะใหม่ทั้งหมด ซึ่งไม่เคยปรากฏมาก่อนและน่าตื่นตาตื่นใจ ในการแข่งขันทางการ จะได้รับเงินรางวัลจำนวนสูง
เงินรางวัลจากเริ่มต้นที่หนึ่งแสน เพิ่มขึ้นเป็นห้าแสน หนึ่งล้าน สามล้าน
ฤดูกาลใหม่ปีนี้ ดันขึ้นไปเป็นห้าล้านเลยทีเดียว!
แต่ต่อให้เงินรางวัลเพิ่มขึ้นหลายสิบเท่า ฤดูกาลเปิดมาสามสัปดาห์เต็ม ก็ยังไม่มีผู้เล่นคนไหนสามารถรับรางวัลได้สำเร็จ
ทุกคนยังเล่นแบบเดิมๆ ไม่มีใครคิดค้นเทคโนโลยีใหม่ได้จริงๆ
โจวหรานยังได้รู้อีกว่าระบบการแข่งขันเทนนิสในโลกนี้เรียบง่ายและตรงไปตรงมามาก ไม่มีการแข่งขันทัวร์นาเมนต์หรือแกรนด์สแลมที่หลากหลาย ทุกคนในแต่ละฤดูกาลเริ่มจากรายการระดับเมือง ผ่านเข้ารอบไปรายการระดับภูมิภาค แล้วไต่ขึ้นไปเรื่อยๆ จนถึงรายการระดับประเทศ ระดับโลก ต่อให้เป็นผู้เล่นระดับท็อปก็ต้องเริ่มจากศูนย์ทุกปีเหมือนกัน
ความทรงจำถูกย่อยจนหมด โจวหรานยืนนิ่งอยู่กับที่ ครึ่งวันยังไม่ทันตั้งสติ
อายุยี่สิบสี่เพิ่งเป็นนักเทนนิสอาชีพ ในโลกที่เทนนิสพัฒนาไปขนาดนี้ ถือว่าเป็นนักเทนนิสอาชีพระดับล่างที่ความสามารถธรรมดามาก ไม่มีอนาคต!
โจวหรานยิ้มขมขื่นในใจ
ความสามารถของร่างเดิมธรรมดามาก เขาประเมินว่า ต่อให้ฝึกไปอีกสิบปี อย่างมากก็แค่ได้เล่นถึงรายการระดับภูมิภาค จะแตะขอบรายการระดับชาติก็ยังยาก ไม่มีทางรุ่งเรืองได้เลย
แทนที่จะหมดแรงไปกับเส้นทางตายอย่างเทนนิส เขาคิดว่า เปลี่ยนทางดีกว่า
บาสเก็ตบอลและฟุตบอลในโลกนี้เพิ่งจะเริ่ม กติกาและระบบกลยุทธ์ยังเป็นขั้นแรกๆ
ชาติที่แล้วเขาดูโปรลีกมาสิบกว่าปี ลูกเล่นกลยุทธ์ต่างๆ รู้จักขึ้นใจ ต่อให้เป็นผู้เล่นอาชีพไม่ได้ ไปเป็นโค้ชช่วยทีมเยาวชน หรือทำงานวิเคราะห์กลยุทธ์ ก็ยังดีกว่ามีอนาคตกว่าเล่นเทนนิส
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา ในหัวก็มีเสียงเตือนอันชัดเจนดังขึ้นทันใด
ติ๊ง!
โจวหรานชะงักไป คิดว่าตัวเองหูฝาด
วินาทีถัดมา เสียงอิเล็กทรอนิกส์กลไกก็ดังขึ้นอีกครั้ง ชัดเจนลึกเข้าไปในจิตสำนึกของเขา
"กำลังผูกพันกับระบบ..."
"ผูกพันสำเร็จ!"
ลมหายใจของโจวหรานหยุดกะทันหัน
ระบบ?
ของขวัญจากฟ้าของผู้ข้ามมิติ?
ยังไม่ทันได้คิดละเอียด แผงสถานะกึ่งโปร่งใสก็ปรากฏขึ้นในหัวโดยตรง มีข้อมูลส่วนตัวของเขาระบุไว้อย่างชัดเจน
"ชื่อ: โจวหราน
อายุ: ยี่สิบสี่ปี
พลังร่างกาย: 13 (คนปกติคือ 10)
พละกำลัง: 13
ความเร็ว: 12
การกระโดด: 14
การควบคุมลูก: 13
สายตารับการเคลื่อนไหว: 14
ความทนทานของกระดูก: 15
ค่าความสำเร็จ: 0
ท่าทางที่เชี่ยวชาญ: ไม่มี"
ตัวเลขทุกอย่างดูธรรมดา สมกับเป็นนักเทนนิสอาชีพระดับล่าง
โจวหรานจ้องแผงสถานะสองวินาที จากนั้นฟังคำอธิบายของระบบ ก็เข้าใจการทำงานของระบบนี้ได้ในไม่ช้า
ชนะการแข่งขันทางการทุกหนึ่งนัด จะได้รับค่าความสำเร็จตามจำนวน
ค่าความสำเร็จใช้สำหรับสุ่มรางวัลในระบบได้ รางวัลทั้งหมดมาจากอนิเมะเรื่อง "เจ้าชายลูกสักหลาด" (Prince of Tennis) ประกอบด้วยท่าเทนนิสสารพัด รวมถึงค่าสถานะร่างกาย เป็นต้น
เจ้าชายลูกสักหลาด?
หัวใจของโจวหรานเต้นไม่ทันจังหวะหนึ่ง
ชาติที่แล้วเขาเคยดูอนิเมะเรื่องนี้แน่นอน ท่าเทนนิสที่เหนือจินตนาการเหล่านั้น แต่ละท่าล้วนเกินกว่าที่คนธรรมดาจะคิดได้
ถ้าเอามาไว้ในโลกที่เทคโนโลยีย่ำอยู่กับที่แบบนี้ ทุกท่าล้วนเป็นนวัตกรรมที่แท้จริง ทุกท่าคว้ารางวัลนวัตกรรมห้าล้านนั้นได้!
ยังไม่ทันหายจากอาการตกใจ เสียงระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"ของขวัญสำหรับผู้เล่นใหม่ได้รับแล้ว!"
"ค่าสถานะพื้นฐานทั้งหมดของโฮสต์ +5!"
"แถมท่าเริ่มต้น: นกนางแอ่นบินกลับรัง!"
"ท่าทางได้หลอมรวมกับโฮสต์โดยอัตโนมัติ!"
ทันทีที่เสียงจบ กระแสลมอุ่นๆ แผ่กระจายจากจุดตันเถียน (ใต้สะดือ) ตามเส้นเลือดไหลไปทั่วร่าง กล้ามเนื้อปวดตึงเล็กน้อยแล้วก็เต็มไปด้วยพลัง แขนที่ถือไม้เทนนิสหนักขึ้นเล็กน้อย แม้แต่การหายใจก็คล่องขึ้น
ตามมาด้วยรายละเอียดมากมายของท่านกนางแอ่นบินกลับรังหลั่งไหลเข้ามาในหัว มุมของการเหวี่ยงไม้ วิธีการออกแรงที่ข้อมือ วิถีการหมุนของลูก การกระดอนกลับหลังตกพื้น ทุกรายละเอียดชัดเจนราวกับเขาได้ฝึกซ้อมซ้ำแล้วซ้ำเล่านับหมื่นครั้ง จนฝังลึกลงในกล้ามเนื้อความจำ
โจวหรานแกว่งไม้เทนนิสโดยไม่รู้ตัว อากาศถูกใบไม้ตัดขาด เกิดเสียงแกร็กเบาๆ
พละกำลัง ความเร็ว ปฏิกิริยา ทุกด้านถูกยกระดับอย่างรอบด้าน รวมกับท่านกนางแอ่นบินกลับรังที่สมบูรณ์แบบหนึ่งท่า เส้นทางอาชีพที่เคยดูห่างไกลเกินเอื้อม โจวหรานค้นพบว่ากลายเป็นชัดเจนขึ้นทันใด
จะไปเป็นโค้ชช่วยบาสเก็ตบอล หรือวิเคราะห์กลยุทธ์ฟุตบอลทำไม?
มีระบบนี้อยู่ในมือ เทนนิสต่างหากคือเส้นทางสู่สวรรค์ที่แท้จริง!
โจวหรานเงยหน้ามองหวางเหอฝั่งตรงข้าม อีกฝ่ายกำลังวอร์มร่างกายสุดท้าย ท่วงท่าเรียบนิ่งและช่ำชอง สมกับเป็นทหารผ่านศึก
เขากวาดสายตามองผู้ชมที่ประปรายบนอัฒจันทร์อีกครั้ง หลายคนเหมือนหลินเซียว ก้มหน้ากดมือถือ ไม่ได้สนใจสนามแข่งเลย
ไม่มีใครมองว่าหน้าใหม่คนนี้จะไปได้ไกล ไม่มีใครคาดหวังว่าแมตช์นี้จะสร้างอะไรใหม่ๆ
แต่ไม่เป็นไร ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป!
กรรมการเดินไปกลางสนาม ยกมือส่งสัญญาณให้ผู้เล่นทั้งสองฝ่ายขึ้นมาเลือกข้าง
เสียงนกหวีดแหลมตัดผ่านความเงียบสงบของสนาม ดึงความคิดของโจวหรานกลับมา
เขากำไม้เทนนิสแน่น ก้าวเท้ามั่นคงเดินไปข้างหน้า
เขาคิดว่า ก่อนที่จะทำให้เทนนิสกลับมาฮอตที่สุดอีกครั้ง สิ่งที่ต้องทำก่อนคือ ผ่านการแข่งขันนัดนี้ไปให้ได้ แล้วเอารางวัลนวัตกรรมเทคโนโลยีห้าล้านมาให้ได้