กรรมการนั่งอยู่บนเก้าอี้สูง มือที่ถือปากกานับคะแนนลอยอยู่เหนือกระดานแต้ม สายตายังจับจ้องอยู่ที่รอยขีดสีดำข้างเท้าของหวางเหอ นานถึงสามสี่วินาที
จนกระทั่งได้ยินเสียงวิจารณ์เบา ๆ จากผู้ชมแถวหน้า จึงได้สติกลับมา กระแอมเสียงหนึ่ง เสียงลอดผ่านลำโพงกระจายไปทั่วสนาม ปลายเสียงแฝงด้วยความตกตะลึงที่ปิดไม่มิด
"15:0 โจวหราน... ได้คะแนน"
ชั่วพริบตาที่รายงานคะแนนออกไป ก็เกิดความวุ่นวายเล็กน้อยบนอัฒจันทร์
แฟนเก่าของหวางเหอหลายสิบคนที่นั่งแถวหน้ามองเห็นลูกนั้นอย่างชัดเจน ต่างพากันก้มหน้ากระซิบกัน บางคนขมวดคิ้ววาดวิถีลูก บางคนส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
ผู้ชมที่อยู่ด้านหลังและสองข้างส่วนใหญ่ไม่ทันเห็น หลายคนเพิ่งจะก้มหน้ากดมือถือ ดูการแข่งอื่นอยู่ พอได้ยินกรรมการรายงานคะแนนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง พากันหันไปถามคนข้าง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น
"เป็นอะไรกัน หวางเหอเสียคะแนน?"
"อีกฝ่ายไม่ใช่มือใหม่เหรอ เพิ่งได้แต้มแรกรึไง?"
บางคนเล่าสิ่งที่เพิ่งเห็นออกมา พอพูดจบ ก็ถูกเสียงคัดค้านถาโถมเข้าใส่ทันที
"พูดบ้าอะไร เทนนิสตกลงพื้นแล้วไม่กระดอน นายคิดว่าเล่นลูกข่างหรือไง"
"คงเป็นเพราะสนามสึกหรอ แล้วบังเอิญลูกตกตรงหลุมมากกว่า จะมีเทคนิคแบบนี้ได้ยังไง"
หลินเซียวที่นั่งแถวหลังเพิ่งจะเก็บหูฟังถ่ายทอดสดบาสเกตบอลใส่กลับ ได้ยินเสียงรอบข้างก็ถอดออกมาอีกครั้ง สะกิดเฉินโม่ข้าง ๆ
"จริงเปล่าเนี่ย นายเพิ่งเห็นชัดไหม?"
เฉินโม่พยักหน้า สายตายังจับจ้องอยู่ที่สนามไม่ละไปไหน
"เห็นชัด หลังจากตกลงพื้นมันไถลติดพื้นตรง ๆ ไม่กระดอนเลยแม้แต่นิด หวางเหอโดนลูกไม่ถึงด้วยซ้ำ"
หลินเซียวทำเสียงเยาะ กดปิดมือถือแล้วยัดใส่กระเป๋า ย้ายตัวไปนั่งข้างหน้า
"ฉันไม่เชื่อหรอก ยังไงก็ต้องเป็นเรื่องบังเอิญ ไม่ก็หวางเหอไม่ตั้งใจ ลูกต่อไปฉันจะดูให้เห็นกับตา ว่าจะไม่กระดอนได้ยังไง"
ปากบอกไม่เชื่อ แต่ร่างกายกลับยืดตัวตรงอย่างซื่อสัตย์ สายตาจับจ้องไปที่โจวหรานที่อยู่ฝั่งตรงข้ามสนาม
ไม่ใช่แค่เธอคนเดียว ที่นั่งผู้ชมที่เดิมทีต่างคนต่างไป ตอนนี้ส่วนใหญ่เก็บมือถือขึ้นมาแล้ว รวมกลุ่มกันกระซิบ สายตาพร้อมเพรียงกันจับจ้องลงไปที่สนาม รอดูผลของลูกต่อไป
ไม่มีใครพูดถึงบาสเกตบอลฟุตบอลอีกแล้ว ไม่มีใครบ่นว่าเบื่ออีกแล้ว อากาศของความอยากรู้อยากเห็นและความกังขาที่ปะปนกัน เริ่มแผ่กระจายไปทั่วอัฒจันทร์
โจวหรานยืนอยู่หลังเส้นเบส สีหน้าสงบนิ่งปนตื่นเต้นเล็กน้อย ความรู้สึกของนกนางแอ่นบินกลับรังเมื่อครู่ ยังตกค้างอยู่ที่ข้อมือ มุมของการตัด แรงที่ออก จังหวะที่ลูกพุ่งออกไป ทุกจุดแม่นยำพอดี กล้ามเนื้อความจำที่ระบบมอบให้ ดีเกินกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก
เขารู้สึกได้ถึงสายตาที่ทอดมาจากอัฒจันทร์ มีทั้งความสงสัย ความดูถูก และความอยากรู้ สายตาเหล่านี้ไม่ได้ทำให้เขาตื่นเต้น กลับยิ่งทำให้ความตื่นเต้นในใจพอกพูนขึ้นเรื่อย ๆ
ในโลกที่เทคนิคเทนนิสหยุดนิ่งอยู่กับที่ ผู้ชมที่คุ้นเคยกับวิธีการเล่นแบบปกติ คงนึกไม่ถึงว่าท่าไม้ตายในเจ้าชายลูกสักหลาดจะเหนือจริงขนาดไหน
เขากดมุมปาก กดความดีใจนั้นลงไป สายตาจับจ้องไปที่หวางเหอฝั่งตรงข้าม ส่งสายตาให้หวางเหอรีบเสิร์ฟ
หวางเหอยากอยู่ที่เขตเสิร์ฟ มือซ้ายกำลูกเทนนิส นิ้วทั้งห้าออกแรงเล็กน้อย
ความตกตะลึงจากลูกนั้นยังไม่จางหายไป แต่ประสบการณ์อาชีพสิบกว่าปีทำให้เขาสงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว ในสนามแข่งอะไรก็เกิดขึ้นได้ สนามสึก ลูกบอลเปื้อนฝุ่น หรือแม้แต่กระแสลมเปลี่ยนทิศ ก็สามารถทำให้การกระดอนผิดปกติได้
ครั้งเดียวไม่สามารถบอกอะไรได้ ที่มากที่สุดก็แค่ลูกโชค มือใหม่ที่เพิ่งเข้าวงการแค่บังเอิญได้มุมเท่านั้น
เขาจะไม่เสียสมาธิเพราะเรื่องบังเอิญเพียงครั้งเดียวหรอก
ยิ่งไปกว่านั้น เป้าหมายของเขาในวันนี้คือรางวัลนวัตกรรม เงินรางวัลห้าแสน ต้องไม่ปล่อยให้จังหวะพังเพราะลูกโชคของมือใหม่
เขาขยับข้อมือ ตีลูกกับพื้นสองครั้ง เสียงกระดอนทึบ ๆ ดังชัดเจน
ลูกไม่มีปัญหา สนามเขาก็เหลือบดูแล้ว จุดที่ลูกตกเมื่อกี้เรียบดี ไม่มีแอ่ง ลูกต่อไป เขาจะขยับตัวล่วงหน้า จ้องลูกอย่างไม่วางตา เขาจะดูให้เห็นกับตาว่า 'ความบังเอิญ' แบบนี้จะเกิดครั้งที่สองได้อีกไหม
สูดหายใจลึก ๆ หวางเหอปรับตำแหน่ง มือซ้ายโยนลูกสูงขึ้น ครั้งนี้เขาไม่สงวนไว้เลย เอวและท้องบิดเต็มแรง แขนดึงไม้แร็กเกตฟาดลงมาอย่างแรง "เปรี้ยง" เสียงดังชัดเจน ลูกเทนนิสหมุนแรงพุ่งตรงไปมุมนอกของอีกฝ่าย ความเร็วเร็วกว่าลูกแรกไม่รู้เท่าไหร่
วินาทีที่เสิร์ฟเสร็จ หวางเหอก็ก้าวเท้าไปข้างหน้าทันที จุดศูนย์ถ่วงกดต่ำมาก สายตาจ้องลูกเทนนิสที่พุ่งออกไปไม่กะพริบ
เขาเดาเส้นทางตีกลับของโจวหรานไว้แล้ว ก้าวเท้าไปทางจุดที่ลูกจะตกล่วงหน้าครึ่งก้าว รอให้ลูกข้ามตาข่าย แล้วก็เข้าประจำที่รับลูกทันที
อีกฝั่งของตาข่าย โจวหรานก้าวเท้าฉบับ ๆ ขยับสองก้าว ร่างกายผ่อนคลายจนผิดปกติ หลังจากค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้นห้าจุด สายตาและความเร็วในการเคลื่อนไหวของเขาก็ขึ้นไปอีกขั้น ลูกเสิร์ฟเต็มแรงของหวางเหอในสายตาเขายังคงชัดเจน ก้าวเท้าไปถึงตำแหน่งทันที เขาหมุนข้อมือเบา ๆ หน้าแร็กเกตเอียงเป็นมุมที่คุ้นเคย รับลูกที่พุ่งมาแล้วตัดเบา ๆ
ยังเป็นท่าเดิมเป๊ะ
ลูกเทนนิสสีเหลืองวาดเส้นโค้งต่ำ ลอยข้ามตาข่ายอย่างช้า ๆ ดูนุ่มนวลไร้เรี่ยวแรง แทบไม่ต่างจากวิถีลูกแรกเลย
รูม่านตาของหวางเหอหดเล็กลงเล็กน้อย
มาแล้ว!
เขาก้าวเท้าอย่างแรง พุ่งไปถึงจุดที่คาดการณ์ไว้ก่อน เร็วกว่าเมื่อกี้ตั้งก้าวกว่า
ไม้แร็กเกตยกตั้งไว้ที่เอว จุดศูนย์ถ่วงกดต่ำสุด กลั้นหายใจด้วยซ้ำ
เขาจะดูให้เห็นกับตาว่า ลูกนี้ 'ไม่กระดอน' ยังไงกันแน่!
แค่ลูกกระดอนขึ้นมา เขาก็จะตีกลับทันที เก็บคะแนนนี้ให้มั่นคง!
จากนั้น ลูกเทนนิสหมุนเบา ๆ กระแทกลงบนพื้นแข็ง
แฉก ๆ ๆ—
อีกแล้ว เสียงเสียดสีที่แสบแก้วหู เหมือนกับลูกก่อนไม่มีผิด
แขนของหวางเหอกำลังฟาดลงมาครึ่งทาง ไม้แร็กเกตห่างจากพื้นไม่ถึงสามสิบเซนติเมตร ตามความสูงของการกระดอนของลูกตัดตามปกติ ตำแหน่งนี้พอดีที่จะตีโดนจุดหวาน
แต่วินาทีถัดมา การเคลื่อนไหวของเขาก็หยุดชะงักไปทันที ไม้แร็กเกตค้างอยู่กลางอากาศ ราวกับถูกกดปุ่มหยุด
ลูกนั้น หลังจากตกลงพื้น ไม่มีท่าทีจะกระดอนขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกดลงบนพื้น ไถลไปข้างหลังด้วยความเร็วสูงตามลู่วิ่งพลาสติก เร็วกว่าตอนที่ยังไม่ตกเสียอีก เฉียดขอบไม้แร็กเกตของเขาผ่านไป ชนเข้ากับตาข่ายล้อมด้านหลังอย่างแรง เสียง "ตุบ" ดังทึบ
เวลาราวกับหยุดลงในชั่วขณะนี้!
หวางเหอค้างท่าไม้แร็กเกตไว้ แขนแข็งค้างกลางอากาศ เหงื่อที่ฝ่ามือ ซึมเข้าไปในด้ามจับในพริบตา
เสียงลมข้างหู เสียงวิจารณ์ที่อยู่ไกล ๆ ดูเหมือนจะพร่าเลือนไปหมด
ในสายตาของเขาเหลือเพียงรอยขีดสีดำเส้นใหม่บนพื้น ขนานกับเส้นก่อนหน้า ชัดเจนพอ ๆ กัน แสบตาพอ ๆ กัน
สองครั้งแล้ว!
การตกลงพื้นเหมือนกันทุกอย่าง การไถลติดพื้นเหมือนกันทุกอย่าง
สองครั้งติดต่อกัน!
เป็นไปไม่ได้ที่บังเอิญ!
สนามไม่มีปัญหา ลูกไม่มีปัญหา กระแสลมก็ไม่มีปัญหา!
ที่มีปัญหา คือมือใหม่อายุยี่สิบสี่ปีคนนั้นที่อยู่ฝั่งตรงข้าม!
เขาอาจจะ... เชี่ยวชาญเทคนิคใหม่ที่ทำให้ลูกเทนนิสตกลงพื้นแล้วไม่กระดอนจริง ๆ!
ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว ด้านหลังของหวางเหอก็เย็นวาบ ขนลุกขึ้นมาตามกระดูกสันหลังจนถึงหัวกะโหลก เขาเล่นเทนนิสมาเพียบสิบกว่าปี เคยได้ยินและเห็นเทคนิคใหม่ ๆ มามากมาย แต่ไม่เคยมีเทคนิคไหน ที่ขัดต่อกฎฟิสิกส์พื้นฐานที่สุด ลูกเทนนิสตกลงพื้นแล้วต้องกระดอน นี่เป็นเรื่องธรรมดาสามัญ จะมีใครทำให้ลูกไม่กระดอนเลยได้ยังไง
เขาค่อย ๆ ดึงแขนกลับมา ฝ่ามือชาไปหมด ก้มลงมองไม้แร็กเกตของตัวเอง แล้วมองลูกเทนนิสที่กลิ้งไปติดกำแพงไกล ๆ อยู่นานสองนานกว่าจะตั้งสติได้
บนอัฒจันทร์ หลังจากเงียบไปหนึ่งวินาที ก็แตกฮือขึ้นมาอย่างสิ้นเชิง
"เฮ้ย! ไม่กระดอนจริงด้วย!"
"ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม ลูกนี้ลอยติดพื้นไปเลยนะ?"
"เมื่อกี้ใครบอกว่าสนามมีแอ่ง แอ่งยังเคลื่อนที่ได้อีกเหรอ!"
คนที่นั่งแถวหลังพากันโน้มตัวไปข้างหน้า บางคนยืนขึ้นตรง ๆ ยืดคอมองเข้าไปในสนาม
แถวหน้ามีแฟนแก่คนหนึ่งใส่แว่น มือที่กำเชียร์ลีดเดอร์สั่นเทา เขาดูหวางเหอเล่นมาสิบกว่าปี ไม่เคยเห็นหวางเหอรับลูกมือใหม่ไม่ได้สองลูกติดต่อกันมาก่อน แถมยังด้วยวิธีที่เหนือจริงขนาดนี้
หลินเซียวอ้าปากค้าง หูฟังหลุดมาห้อยอยู่ที่คอไม่ทันรู้ตัว เธอจ้องลูกไม่วางตาเมื่อกี้ เห็นชัดเจน ลูกนั้นตกลงพื้นแล้วไม่กระดอนจริง ๆ เหมือนไถลไปบนน้ำแข็ง
"นี่... เป็นไปได้ยังไง"
เธอพึมพำกับตัวเอง ความดูถูกเมื่อกี้หายไปหมด เหลือเพียงความตกตะลึงเต็มหน้า
เฉินโม่ก็ยืนขึ้น ดวงตาเป็นประกาย
เดิมทีเขามาเพื่อดูหวางเหอ อยากดูว่ามือเก๋าจะมีเทคนิคใหม่หรือเปล่า แต่ไม่คิดเลยว่าคนที่ทำเซอร์ไพรส์ จะเป็นมือใหม่ที่ไม่มีใครมอง
ลูกตีกลับที่ไม่กระดอน!
ถ้านี่เป็นเรื่องจริง นั่นไม่ใช่แค่เทคนิคใหม่ แต่เป็นสิ่งที่พลิกสามัญสำนึกของวงการเทนนิสเลยทีเดียว!
"รางวัลนวัตกรรมห้าแสน มีคนจะได้ไปแล้ว!"
ความคิดนี้แล่นผ่านหัวของใครหลายคนพร้อมกัน
ผ่านไปสามสัปดาห์แล้ว การแข่งรายการระดับเมืองที่จัดพร้อมกันทั่วโลกหลายร้อยหลายพันแมตช์ ไม่มีใครแตะบัลลังก์รางวัลนวัตกรรมได้เลย วันนี้ จะถือกำเนิดขึ้นในมือของมือใหม่คนหนึ่งงั้นเหรอ
เสียงวิจารณ์ที่อึกทึกเหมือนคลื่นน้ำท่วมไปทั่วสนาม อัฒจันทร์ที่เดิมทีบางตา ตอนนี้ความสนใจของทุกคนจับจ้องไปที่สนาม จับจ้องไปที่ร่างหนุ่มในชุดกีฬาสีขาว
ไม่มีใครกดมือถืออีกแล้ว ไม่มีใครบ่นว่าเบื่ออีกแล้ว แม้แต่เสียงเชียร์จากสนามบาสเกตบอลที่ลอดมาจากนอกสนาม ก็ไม่มีใครสนใจอีกต่อไป
กรรมการนั่งอยู่บนเก้าอี้สูง ตะลึงนานกว่าผู้ชมเสียอีก
เขาทำหน้าที่กรรมการมาเกือบสิบปี ตั้งแต่มือใหม่จนถึงมืออาชีพ เห็นวิถีลูกมามากมาย แต่วันนี้สองลูกนี้ เกินกว่าความรู้ความเข้าใจของเขาไปแล้ว เขาก้มลงดูจุดที่ลูกตกอีกรอบ และยืนยันว่าในเขตแน่นอน ไม่มีปัญหาใด ๆ จึงกระแอมอีกครั้ง เสียงแหบกว่าเดิม และสั่นสะเทือนกว่าเดิม
"30:0 โจวหรานได้คะแนน!"
ตัวเลขบนกระดานแต้มกระโดดขึ้น เลข "30" สีแดง ดูสะดุดตาอย่างบอกไม่ถูก
โจวหรานยืนอยู่หลังเส้นเบส แกว่งไม้แร็กเกตเบา ๆ ปรับลมหายใจ นกนางแอ่นบินกลับรังสองครั้ง ผลลัพธ์ดีเกินกว่าที่เขาคิดไว้มาก เขาเงยหน้ามองหวางเหอฝั่งตรงข้าม สัมผัสได้ว่าออร่าของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ความดูถูกหายไป ความสงสัยหายไป เหลือเพียงความเคร่งเครียดหนักอึ้ง และความตกตะลึงที่ปิดไม่มิด
แต่นี่ แค่เป็นจุดเริ่มต้น!