เมื่อได้ยินเสียงผิดปกติ จางรื่อซานก็ลากฉีเที่ยจุยหลบไปด้านข้าง ส่วนจางชี่ซานเอนหลังหลบอยู่กับที่ จากนั้นใช้แรงส่งเบี่ยงตัวเข้าไปหาชายสองคนที่เผยร่างออกมา
เสียบพลั่วล้มคนหนึ่ง ขณะพลิกตัวกลางอากาศ ก็เตะขาขวาไปที่ศีรษะของอีกคนหนึ่ง
ชายที่ถูกเตะศีรษะน้ำมูกน้ำลายพุ่งออกมาโดยไม่รู้ตัว ร่างกายกระแทกลงกับพื้นอย่างหนักตามแรงของจางชี่ซาน
คนที่เหลืออีกสองคนรีบเข้ามารุมโจมตีทันที
ภายใต้การโจมตีของสองคน จางชี่ซานยังคงคล่องแคล่ว จบการต่อสู้ด้วยความเร็วสูงสุด
ไม่นานคนสามคนก็นอนเรียงรายกันบนพื้น ส่งเสียงร้องครวญครางไม่สามารถลุกขึ้นได้
จางรื่อซานที่คอยปกป้องฉีเที่ยจุยหาโอกาสชักปืนออกจากเอว เล็งไปที่คนสามคนที่กลิ้งอยู่บนพื้น
"อย่าขยับ!"
คนสามคนตอนแรกยังพยายามจะดิ้นรนลุกขึ้น แต่เมื่อถูกปืนเล็งก็ยอมจำนนทันที จ้องมองชายที่ถืออาวุธจริงด้วยสายตาหวาดกลัว
ฉีเที่ยจุยเดินโซซัดโซเซไปข้างหน้า ถีบชายคนหนึ่งอย่างแรง
"หนีไม่พ้นหรอกไอ้ลูกหมา!" พูดพลางก้มตัวเล็กน้อย หมอกหนาไม่อาจบดบังท่าทีสะใจของเขา ผ้าพันคอสีแดงเข้มห้อยลงในแนวดิ่ง แกว่งไกวตามการเคลื่อนไหวของเขา
"พวกเอ็งคิดว่าพวกเราร้อนใจจนทนไม่ไหวแล้วหรือไง? ข้าบอกให้รู้ นี่เรียกว่าอุบาย!"
"อาของเอ็งจงใจทำให้พวกเอ็งไขว้เขว เพื่อให้ฝัวเย่หาโอกาสจับพวกเอ็ง! ฮึ่ม"
เมื่อเห็นจางชี่ซานสวมถุงมือเดินเข้ามา จางรื่อซานก็ใช้ปืนเล็งหัวพวกเขา ฉีเที่ยจุยยิ่งสะใจ