เจียงเหรินมองทองคำแท่งเล็กๆ บนโต๊ะ สายตาเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง คิดในใจว่าคนรวยสมัยนี้นิยมพกทองคำกันมากกว่า คงต้องหาอัตราแลกเปลี่ยนระหว่างทองคำกับเงินหยางให้รู้เรื่องแล้ว
“เอ้อเย่ ฉันรับแต่เงินหยางนะคะ” พูดจบก็กลัวว่าเอ้อเยว่หงจะเดินหนีไปเสียก่อน รีบอธิบายต่อ “แต่แน่นอน ชื่อเสียงของท่านฉันก็รู้ดี ท่านจะถามคำถามก่อนก็ได้ แล้วค่อยให้คนนำเงินมาส่งทีหลัง ก็ไม่ต่างกัน”
เจียงเหรินอยากจะทำตัวแข็งกร้าวเหมือนเมื่อวานซืน พูดซ้ำคำที่เคยพูดกับจางชี่ซาน
แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมือนกับตอนจางชี่ซานมาหา กิจธุระวันนี้เป็นเธอที่เร่งรีบ เอ้อเยว่หงไม่ได้ร้อนใจเหมือนเธอ
“ได้ เช่นนั้นเจียงป๋อหลงอยากบอกอะไรข้า?”
เห็นอีกฝ่ายถูกโอ้โลมเข้าจนได้ เจียงเหรินก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นลึกลับซับซ้อนในทันที “แล้วแต่เอ้อเย่อยากรู้เรื่องอะไรล่ะคะ”
เอ้อเยว่หงไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็เคารพ คิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยถาม
“ฝัวเย่กับปาเย่ไปที่เหมืองแล้วหรือ?”
“ใช่ พวกเขาออกเดินทางแต่เช้า ตอนนี้น่าจะไปถึงเหมืองแล้ว”
“ฝัวเย่กับปาเย่กำลังมีอันตราย?”
เจียงเหรินดวงตาเป็นประกาย ถึงประเด็นสำคัญเสียที
“เส้นทางของฝัวเย่กับปาเย่รั่วไหลออกไป มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังวางซุ่มอยู่ที่ทางออกของพวกเขา”
ถึงแม้จะไม่มีใครตาย เพราะพวกโจรญี่ปุ่นพวกนั้นไม่ได้ต้องการฆ่าคน แค่ต้องการกดดันจางชี่ซานเท่านั้น
เอ้อเยว่หงกำมือขวาที่วางบนเข่าเบาๆ
คนตัวสูงยาวแขนยาวขายาวนั่งหดอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก เมื่อสองวันก่อนฉีเที่ยจุย โกวอู่ และจางชี่ซานก็เคยนั่งแบบนี้ แต่เจียงเหรินไม่รู้ว่าทำไม ตอนที่พวกเขานั่งเธอก็ไม่ได้รู้สึกขำ แต่ตอนนี้พอเห็นเอ้อเยว่หงนั่งแบบนี้กลับขำออกมา