แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องกลัวว่าอาจารย์จะใจอ่อนง่าย ๆ เสมอไป
เฉินผีก้มต่ำลง ไม่ให้คนรอบข้างเห็นความคิดในใจ ก้มหัวเข้าไปใกล้ พยักหน้าอย่างจริงจัง
เอ้อเยว่หงบอกแผนการของตัวเองให้เฉินผีฟัง:
"คืนนี้แกพาคนไปรออยู่แถวป่าช้าหมู่บ้านทางตะวันตกเฉียงใต้ของเหมือง คอยรับฝัวเย่กับปาเย่ ถ้ามีใครวางกำลังซุ่มไว้ แกช่วยจัดการให้หน่อย"
คิดอยู่ครู่หนึ่ง ชายหนุ่มเน้นย้ำ: "ทำตัวให้มิดชิด อย่าให้ใครรู้ว่าแกแอบเฝ้าอยู่ตรงนั้น"
ไม่รู้ว่าอาจารย์คิดจะทำอะไร แต่ก็ไม่ได้ทำให้เฉินผีลังเลที่จะรับคำ
พยักหน้าอย่างง่าย ๆ: "ได้ครับ อาจารย์!"
เอ้อเยว่หงจ้องมองด้วยสายตาเป็นประกาย มองเฉินผีด้วยความไว้ใจอย่างเต็มเปี่ยม "ดี แกไปจัดเตรียมก่อน ระวังตัวด้วย"
เฉินผีที่ก้มหลังอยู่ยืดตัวขึ้น มองอย่างมั่นใจให้คำมั่น: "วางใจได้ครับ อาจารย์"
เมื่อเฉินผีออกมาจากห้องโถงใหญ่ ภรรยาอาจารย์ก็ไม่อยู่ในลานบ้านแล้ว
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อครู่นี้ตอนเข้ามาก็ได้ทักทายภรรยาอาจารย์ไปบ้างแล้ว ยังไงก็ไปทำภารกิจที่อาจารย์มอบหมายก่อนดีกว่า
คิดได้ดังนั้น เฉินผีก็เดินออกจากจวนหงฝูตามทิศทางเดิม หน้าตาบึ้งตึงไปจนถึงสำนักงาน
ลูกหาบเฝ้าประตูสองคนเห็นเขาก็รีบวิ่งเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น "ท่านหัวหน้า กลับมาแล้วหรือ?"
เฉินผีสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาแฝงความโหดร้าย: "อืม เรียกคนฝีมือดี ๆ มารวมกันให้หมด คืนนี้มีปฏิบัติการ"
"ครับ!"
สำนักงานใต้สังกัดจวนหงแห่งเก้าประตู รวมถึงจางชี่ซานกับพวกที่ยังอยู่ที่เหมือง ต่างก็วุ่นวายกันอย่างคึกคัก ส่วนเจียงเหรินกลับบ้านไปครั้งหนึ่ง วางเงินหยางไว้ที่โคนกำแพง เปลี่ยนเสื้อผ้าที่ไม่สะดุดตามากนัก แล้วออกไปปะปนอยู่ท่ามกลางชาวเมืองฉางซา
จุดประสงค์ของเจียงเหรินนั้นง่ายมาก คืออยากจะดูให้ชัด ๆ ว่า ตอนนี้ในเก้าประตูแห่งฉางซามี "สายลับ" ที่ตระกูลวังส่งมาหรือไม่
[เธอหมายความว่าจะจัดการตระกูลวังนั้นงั้นหรือ?]
[ไม่สนใจ ตระกูลวังจะทำอะไรก็เรื่องของพวกเขา เกี่ยวอะไรกับฉัน?]
[การที่เธอบอกเรื่องที่เก้าประตูจะเจอในภายหลังให้พวกเขาฟัง ก็ไม่ใช่เพราะอยากช่วยพวกเขาอยู่ดีหรือ?]
เจียงเหรินเดินไปตามถนน สังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างละเอียด